Connect with us

ภาพยนตร์

[รีวิว]A Better Tomorrow 2018 โหด เลว ดี 2018 – คิด รีเมค หนัง จอห์น วู ต้องทำใจ

Published

on

โจวข่าย (หวังข่าย) นักลักลอบของเถื่อนถูกหักหลังจนเข้าคุกพร้อมตราบาปที่ทำให้พ่อถูกฆ่าและสร้างความผิดหวังให้  โจวเชา (หม่าเทียนหยู) น้องชายที่เป็นตำรวจน้ำดี แต่หลังออกจากคุกนอกจากน้องชายจะยังอาฆาตเขาแล้ว อาซาง (อวี๋อ๋ายเล่ย) อดีตลูกกระจ๊อกที่เรืองอำนาจได้สร้างเครือข่ายขนส่งยาเสพย์ติด จนโจวข่ายต้องกลับมาร่วมมือกับ หม่าเคอ (หวังต้าลู่) ลูกน้องผู้ภักดีเพื่อร่วมกันล้างบัญชีแค้นครั้งเก่าและเพื่อปกป้อง โจวเชา และครอบครัวจากเงื้อมมือของอาซาง


เดิมที โหด เลว ดี คือหนังสร้างชื่อให้จอห์น วู เมื่อครั้งออกฉายในปี 1986 ด้วยเนื้อเรื่องที่เข้มข้นทั้งมิตรภาพลูกผู้ชาย ตลอดจนความเท่ของตัวละคร เสี่ยวหม่า ที่ โจว เหวิน ฟะ แสดงก็กลายเป็นภาพจำของแฟนหนังทั่วเอเชียและทั่วโลก จนในปี 2010 เกาหลีได้รีเมค โหด เลว ดี ในชื่อ The Invincible นำแสดงโดยซูเปอร์สตาร์เกาหลีอย่าง จู จินโม,  ซอง ซึงฮอน และ โจ ฮันซอน โดยยกกองมาถ่ายทำฉากต้นเรื่องในประเทศไทยและเปลี่ยนรายละเอียดหลายอย่างทั้งชื่อตัวละคร และให้อาเห่ากับอาเฉียงพลัดพรากกันตั้งแต่เด็ก รวมถึงเปลี่ยนจาก มาเฟียที่ลักลอบขายแม่พิมพ์ธนบัตรปลอมในต้นฉบับเป็น ปืนเถื่อนแทน และดัดแปลงฉากล้างแค้นเลือดสาดของเสี่ยวหม่าให้ไปเกิดในสปานวดไทยแทน แต่ยังคงไว้ซึ่งเนื้อเรื่องและฉากในต้นฉบับตั้งแต่ฝันร้ายของ อาเห่า ตอนเปิดเรื่องยันฉากเลือดสาดปิดบัญชีแค้นที่ท่าเรือในตอนจบซึ่งหนังก็ประสบความสำเร็จในประเทศเกาหลีเป็นอย่างดีแม้จะยังเทียบต้นฉบับไม่ได้ก็ตาม



มาถึง โหด เลว ดี 2018 ที่เลือกเปิดเรื่องที่ญี่ปุ่นเพื่อบอกเล่าวีรกรรมความแมนของ โจวข่ายและ หม่าเคอที่ต่อกรกับยากูซ่าที่ญี่ปุ่น และถูกหักหลังจากมาเฟียเจ้าของสายเดินเรือขนของเถื่อน ต่อด้วยปมดราม่าพี่น้องระหว่าง โจวข่าย กับ โจวเชา ที่ต้องบอกว่าหนังให้เวลาปูความสัมพันธ์กับพี่น้องคู่นี้น้อยเกินไป โดยเราจะรับรู้แค่ โจวเชา เป็นตำรวจคอยดูแลพ่อที่เป็นโรคสมองเสื่อม โดยไม่รู้เลยว่าพี่ชายของตนทำงานผิดกฎหมายจนกระทั่งถูกจับด้วยน้ำมือของเขาเอง ซึ่งพอปูที่มาความสัมพันธ์ไม่หนักแน่นพอ เราเลยไม่รู้สึกสะเทือนใจกับชะตากรรมพี่น้องคู่นี้เท่าที่ควร แถมหนังยังสร้างสถานการณ์ที่ไร้เหตุผลหลายอย่างกับพี่น้องคู่นี้ เช่น ตอนโจวข่ายออกจากคุก อยู่ดีๆโจวเชาก็ขับรถไปรับ แล้วฟิวส์ขาดลากตัวลงไปซ้อมกลางทางหลังพี่ชายอยากไหว้หลุมศพพ่อ  หรือแม้กระทั่งการที่โจวเชาสะกดรอยดูโจวข่าย หนังกลับทำออกมาเข้าข่าย ‘แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ’ ไม่มีความบาดหมางหรือไม่เชื่อใจซ่อนอยู่  แต่พอถึงคราวโจวเชาจะงี่เง่าก็บันดาลโทสะใส่โจวข่ายแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย มิหนำซ้ำการแสดงของทั้ง หวังข่าย และ หม่าเทียนหยู ยังไม่ทำให้เราเชื่อว่าพี่น้องคู่นี้รักกันด้วยสายสัมพันธ์ที่มีมานานและแค้นกันมากด้วยความเชื่อใจที่ถูกทำลาย จนอดเทียบการแสดงของ ตี้หลุง และ เลสลี จาง ในต้นฉบับไม่ได้จริงๆ

ส่วนตัวละครเด่นอย่าง หม่าเคอ ซึ่งเป็นร่างอวตารของเสี่ยวหม่า ตัวละครสร้างชื่อให้ โจวเหวินฟะ ก็ถูกตีความใหม่กลายเป็นวัยรุ่นเลือดร้อน หน้าหล่อลุคแบดบอย หนังได้ หวังต้าลู่ หรือดาเรน หวัง ดาราหนุ่มหล่อชาวไต้หวันมาสวมบทบาทดังกล่าว แต่ในเมื่อหนังเลือกจะให้ตัวละครนี้มีความเป็นคอเมดี้มากกว่าต้นฉบับ มันเลยขาดความเท่และความสะเทือนใจในแววตาที่เราเคยสัมผัสจากโจวเหวินฟะ รวมถึงการที่หนังเลือกนักแสดงอายุใกล้กันมาร่วมจอ เราเลยไม่ได้สัมผัสมิติที่แตกต่างระหว่างมิตรภาพแบบเพื่อนกับพี่น้องเหมือนในต้นฉบับ นอกจากทรงผมแฟชั่นและท่าคาบลูกอมจูปาจุ๊บที่ไม่ได้น่าจดจำสักนิดเดียว



จะว่าไปก็น่าเห็นใจผู้กำกับ ติงเฉิง (Railroad Tigers, Police Story Lockdown หรือ วิ่ง สู้ ฟัด 2013) ไม่น้อยที่ต้องมารีเมคหนังแอ็คชั่นที่อยู่ในใจคนมาทุกยุคอย่าง โหด เลว ดี ที่ต้นฉบับกลายเป็นงานคลาสสิคไปแล้ว ซึ่งแม้จะอยากสร้างเอกลักษณ์ให้ตัวเองด้วยการดัดแปลงบทหนังให้ร่วมสมัยขึ้น หรือการยกกองไปถ่ายถึงญี่ปุ่น เมืองที่มีวัฒนธรรมน่าตื่นตาตื่นใจ แต่เหมือนเขาจะตระหนักดีว่าแฟนๆคงต้องการเห็นภาพหรือซีนที่คุ้นเคย รวมถึงบรรยากาศเก่าๆบ้าง หนังเลยมุ่งทำการคารวะต้นฉบับตั้งแต่การดีไซน์ฉากบุกร้านอาหารญี่ปุ่นของ หม่าเคอ เพื่อล้างแค้นให้โจวข่ายโดยซ่อนปืนไว้ตามโคนต้นไม้ก่อนเกิดการนองเลือดที่มีทั้งแผ่นดินไหวและซากุระโปรยปราย ( ซึ่งในหนังต้นฉบับจอห์น วู ได้แรงบันดาลใจมาจากฉากเลือดสาดตอนท้ายของหนัง Taxi Driver ของ มาร์ติน สกอร์เซซี อีกทีนึง) หรือจะเป็นมุกอ้างอิงต้นฉบับทั้งการให้ไปเจอคนคาบไม้จิ้มฟันแล้วชี้ไปที่ ภาพโจวเหวินฟะคาบไม้จิ้มฟัน เพื่ออ้างอิงความดังของหนังปี 1986  และโดยเฉพาะเพลงธีม Love of the past เพลงซึ้งๆก็มาให้ฟังกันทั้งเรื่องทั้งฉบับนักร้องเปิดหมวกตอน โจวข่าย ถูก โจวเชา จับกุม หรือกระทั่งฉากเปิดแผ่นเสียงเพลง Love of the past ร้องโดย เลสลี่ จาง ในหนัง ซึ่งในแง่หนึ่งยอมรับว่ามันเติมเต็มความทรงจำที่แฟนมีต่อหนังต้นฉบับ


เพลง Love of The Past โดย เลสลี จาง


แต่ในทางกลับกันมันกลายเป็นประหนึ่งคำสารภาพกลายๆว่า  โหด เลว ดี 2018 ไม่มีทางเทียบชั้นหนังต้นฉบับได้เลย ทั้งบทหนังที่เขียนมาไม่รัดกุมในแง่ความสัมพันธ์ตัวละครมากพอ ซึ่งนอกจากเรื่องปมพี่น้องที่กล่าวไปแล้ว การสร้างตัวร้ายอย่าง   อาซาง ก็ดูไร้มิติมากเพราะโผล่มาร่วมงานกับ โจวข่าย เพียงแค่ซีนเดียว เรื่องราวในครึ่งหลังก็กลายเป็นผู้ร้ายเต็มตัวแล้ว ผิดกับต้นฉบับที่มีการปูเรื่องความสัมพันธ์และความอิจฉาริษยามาก่อน เลยทำให้ อาซาง ฉบับนี้ดูแบนราบไม่มีมิติความเป็นมนุษย์เท่าใดนัก รวมถึงการลำดับเรื่องราวรวมถึงงานตัดต่อที่เชื่อมต่อแต่ละเหตุการณ์ได้ไม่สัมพันธ์กันนัก บางประเด็นก็ตัดจบซีนฮ้วนๆ การเรียงอารมณ์จากฉากหนึ่งไปอีกฉากดูสะดุดแทบตลอดทั้งเรื่อง และที่ต้องถือเป็นแผลใหญ่ของหนังคงหนีไม่พ้นฉากแอ็คชั่นที่หนังทำออกมาได้น่าเบื่อมาก  ผิดกับต้นฉบับที่ฉากแอ็คชั่นมีการดีไซน์ ท่วงทำนองมาให้มีความต่อเนื่อง สวยงาม และรุนแรงจนนักวิจารณ์และคอหนังยังประทับใจทุกครั้งที่ได้ชม

เอาเป็นว่า โหด เลว ดี 2018 คือหลักฐานชั้นดีเลยว่า หนังฮ่องกงยุค จอห์น วู เรืองอำนาจคือสิ่งที่ไม่อาจทำซ้ำได้ เพราะแก่นแกนหัวใจของ โหด เลว ดี ไม่อาจยืนได้ด้วยเพียงการทำให้หนังมีฉากแอ็คชั่น เยอะที่สุด หรือหวือหวาด้วยเทคนิคอลังการที่สุด แต่คือการสอดประสานระหว่างบทหนังที่ดีมากๆ การดีไซน์ตัวละคร และฉากแอ็คชั่นที่ใกล้เคียงคำว่าสมบูรณ์แบบที่สุดรวมถึงการสานต่อคติธรรมเรื่อง สัญญาลูกผู้ชาย และบุญคุณต้องทดแทน มีแค้นต้องชำระ ที่ จอห์น วู รับมาจากการผู้ช่วยผู้กำกับให้ จางเชอะ ผู้กำกับหนังของชอว์ บราเธอส์  ซึ่งเป็นสิ่งที่หนังฉบับนี้หลงลืมไประหว่างทางจนหนังออกมาขาดเสน่ห์ไปอย่างน่าเสียดาย

โหด เลว ดี 2018 ฉาย 19 เมษายนนี้

แสดงความคิดเห็น

What The Fact

[รีวิว] Hotel Transylvania 3: แอนิเมชันสามัญประจำบ้านที่เหมาะกับทุกครัวเรือน

Published

on

กลับมาอีกครั้งสำหรับแอนิเมชันภาคต่อสุดฮาจากค่าย Sony Pictures กับการผจญภัยของแก๊งปีศาจที่เราคุ้นหน้ากันดี โดยในภาคนี้เป็นเรื่องราวที่แก๊งท่านแดร็ค (อดัม แซนด์เลอร์) ได้ไปพักผ่อนในทริปล่องเรือสัตว์ประหลาดสุดหรูเป็นการเอาท์ติ้งหลังจากทำงานในโรงแรมมานาน ซึ่งแดร็กคิวล่าก็รู้สึกเหงาและต้องการใครสักคนมาอยู่เคียงข้าง และในทริปนี้เองที่ท่านเคราท์ของเราดันไปตกหลุมรักกับกัปตันเรือสาวสวย เอริกา (เซเลนา โกเมซ)

ในภาค 3 นี้เรียกว่าเป็นพลอตรสชาติใหม่ ๆ โดยเฉพาะในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแดร็คกับลูกสาวเมวิส ซึ่งภาคก่อน ๆ จะเห็นพ่อแดร็คหวงลูกสาวมากเวลาจะมีรักกับใครหรือว่ามีลูก แต่ในภาคนี้จะสลับบทบาทกันบ้างแล้ว และเมวิสลูกสาวก็จะหันมาห่วงพ่อของเธอแทนเมื่อ พ่อของเธอกำลังจะเกิดปิ๊งรักครั้งใหม่ และนอกจากความห่วงใยตามประสาพ่อลูกแล้ว ยังปะปนมาด้วยความสงสัยและระหวาดระแวงกับผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตของพ่อเธอด้วยเช่นกัน

จริง ๆ Hotel Transylvania เป็นหนึ่งในหนังแฟรนไชส์ที่พูดจับเรื่องประเด็นครอบครัวมากที่สุดเรื่องหนึ่งเลย ซึ่งในภาคนี้มันพูดถึงมุมมองในเรื่องของความรักที่คนเราสามารถมีรักได้เสมอ รวมทั้งมุมมองของความเท่าเทียมกัน พลอตเรื่องมันอาจเป็นหนังเด็กที่เล่าง่าย ๆ แต่มันมีวิธีถ่ายทอดที่ทำให้ผู้ใหญ่เข้าถึงเมสเซจหนังได้ด้วย ช่วงครึ่งแรกของหนังอาจเนือย ๆ บ้าง กับมุกฮาบ้างแป้กบ้าง บรรยากาศของหนังเรื่องนี้อาจไม่แฝงความโหดร้ายเหมือน Ferdinand แต่ระหว่างทางที่ตัวละครมีพัฒนาการและมุมมองนั้น ต้องบอกว่าทรงพลัง ไม่ขี้เหร่เลย หนังมีจุดพีคที่ดีและหาทางลงได้สมูท ดูแล้วฟีลกู้ดและอิ่มเอิบหัวใจดี

นอกจากนี้ งานโปรดักชันก็ถือว่าเป็นจุดเด่นที่ยังทำได้ดีเยี่ยมเหมือนเคย การออกแบบท่วงท่าของตัวละคร มีความยูนีคและง่ายเหลือเกินที่จะเรียกเสียงฮาได้เรื่อย ๆ เพราะลายเซนต์มีความทะเล้น ขี้เล่นอยู่ตลอดเวลา ยิ่งเติมเต็มให้ Hotel Transylvania 3: A Monster Vacation ตอบโจทย์การเป็นหนังแอนิเมชันแฟรนไชส์ที่เหมาะกับการไปดูกันเป็นครอบครัวและหมู่คณะอย่างยิ่ง

 

แสดงความคิดเห็น

Continue Reading

What The Fact

[รีวิว]The Meg : ฉลามทะเลจีน ดาราจีน ทุนสร้างจีน

เรื่องความน่ากลัวของฉลามยังคงถูกนำมาใช้เป็นตัวร้ายในหนังฮอลลีวู้ดได้เรื่อย ๆ ทั้งหนังสตูดิโอใหญ่และหนังเกรดบี แต่ถ้าว่ากันเฉพาะฉลามยักษ์ก็ต้องมองย้อนไปถึง Jaws ตั้งแต่ปี 1975 นู่น วันที่สตีเวน สปิลเบิร์กสร้างฉลามยักษ์ให้เป็นอสุรกายที่ทำให้คนทั้งโลกแขยงกันไปหมดไม่กล้าลงทะเล การมาถึงของ The Meg เท่ากับเป็นการกลับมาของฉลามยักษ์ที่เราไม่ได้เห็นกันบนจอหนังมากว่า 40 ปี

Published

on

สนับสนุนเนื้อหาโดย

เรื่องความน่ากลัวของฉลามยังคงถูกนำมาใช้เป็นตัวร้ายในหนังฮอลลีวู้ดได้เรื่อย ๆ ทั้งหนังสตูดิโอใหญ่และหนังเกรดบี แต่ถ้าว่ากันเฉพาะฉลามยักษ์ก็ต้องมองย้อนไปถึง Jaws ตั้งแต่ปี 1975 นู่น วันที่สตีเวน สปิลเบิร์กสร้างฉลามยักษ์ให้เป็นอสุรกายที่ทำให้คนทั้งโลกแขยงกันไปหมดไม่กล้าลงทะเล การมาถึงของ The Meg เท่ากับเป็นการกลับมาของฉลามยักษ์ที่เราไม่ได้เห็นกันบนจอหนังมากว่า 40 ปี

นอกจากจะมีฉลามยักษ์เป็นจุดขาย แล้วก็ยังมีเจสัน สตาแธม ถูกใช้เป็นชื่อขาย เจสันห่างหายจากหน้าจอไปนานพอควร หลังจาก The Fate of the Furious ตั้งแต่ปีที่แล้ว ก็เพิ่งมีเรื่องนี้ล่ะ เขารับบทเป็นโจนาส เทย์เลอร์ กับอาชีพใหม่ที่เรา ๆ เพิ่งเคยเห็นกันคือ นักกู้ภัยทางทะเลลึก หนังมาตามสูตรพระเอกฮีโร่เป๊ะ ด้วยการเปิดเรื่องให้เห็นวีรกรรมของโจนาสในอดีต ที่เขาเคยมีตราบาปฝังใจช่วยชีวิตผู้ประสบเคราะห์ในเรือดำน้ำอับปางได้ไม่ครบทุกชีวิต และหนึ่งในนั้นคือเพื่อนร่วมทีมของเขา ตามฟอร์มของพระเอกฮีโร่ โจนาสหนีไปปลีกวิเวกเป็นเวลานาน

ตัดมาปัจจุบัน มอร์ริส มหาเศรษฐีที่ไม่รู้เอาเงินไปทำอะไร เลยเอามาลงทุนที่จีน สร้าง Mana One ศูนย์สำรวจโลกใต้ทะเลลึกในจุดที่คาดว่าจะลึกที่สุดในโลก หนังสร้างสมมติฐานได้น่าสนใจว่า พื้นก้นสมุทรที่มองเห็นนั้นแท้จริงคือกลุ่มก๊าซลอยตัวเป็นแผ่นปกคลุมอีกโลกไว้เบื้องล่าง Mana One ส่งเรือดำน้ำที่ออกแบบเพื่อสำรวจทะเลลึกลงไปโลกใต้สมุทรได้พบกับสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดมากมาย และหนึ่งในนั้นคือ เม็กกาโลดอน ฉลามยักษ์ที่เชื่อว่าสูญพันธุ์ไปแล้วกว่า 2 ล้านปี เรือดำน้ำโดนฉลามยักษ์โจมตีจนเสียหาย ร้อนถึง Mana One ต้องบินไปตามตัวโจนาส เทย์เลอร์ ที่มาตั้งรกรากอยู่ในไทย ให้มาช่วยเหลือลูกเรือทั้ง 3 และหนึ่งในนั้นคือ ลอรี่ อดีตเมียของโจนาส ที่เวลาจะรอดชีวิตเหลือน้อยเต็มที แต่การที่โลกภายนอกรุกล้ำเข้ามาในโลกใต้สมุทรนี้ เท่ากับเป็นการเปิดทางให้เจ้าเม็กกาโลดอน ได้ออกมาสู่มหาสมุทรเบื้องบนอีกครั้ง

The Meg ก็เป็นหนังเอาใจตลาดทุนสูงอีกเรื่องที่ยังคงใช้ทุนสร้างจากจีน ซึ่งเป็นกระแสหลักของหนังฮอลลีวู้ดในช่วงหลังนี้ อย่างเช่น Skyscraper และ Mission : Impossible Fallout และ Pacific Rim Uprising เมื่อใช้ทุนจากจีน หนังจึงต้องกำหนดว่าเหตุการณ์เกิดในจีน และมีดาราจีนมาเป็นดารานำ แต่ The Meg เป็นหนังที่ออกจะสื่อถึงความเป็นจี๊นจีนมากกว่าทุกเรื่องข้างต้นที่กล่าวมา นอกจากกำหนดให้เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในทะเลจีนแล้ว ดอกเตอร์จาง หัวหน้าหน่วย Mana One ก็ยังเป็นจีน และบท ชูหยิน นางเอกของเรื่องก็ตกเป็นหน้าที่ของ หลี่ ปิงปิง นางเอกจีนที่ไปเล่นหนังฮอลลีวู้ดมาแล้วหลายเรื่อง ก็นับว่าเป็นนางเอกของเรื่องที่ค่อนข้างสูงวัย เพราะปีนี้เธอปาไป 45 ขวบแล้ว แต่หน้านี่ตึงเป๊ะ แล้วบทของเธอก็ถูกเขียนให้เป็นลูกสาวของดอกเตอร์จาง ที่รับบทโดย วินสตัน เชา ซึ่งแก่กว่าเธอแค่ 15 ปีเท่านั้น

และรายที่หลาย ๆ คนน่าจะรักคือ ชูย่า โซเฟีย ไค สาวน้อยวัย 8 ขวบในบท เหมยอิง ลูกสาวของ ชูหยิน เธอเป็นสาวน้อยที่มีเสน่ห์มาก หน้าตาน่ารัก เล่นหนังได้ลื่นไหล เสียที่ว่าบทเขียนให้เธอเป็นเด็กแก่แดดเกินวัย ดาราจีนเต็มไปหมดแบบนี้ จะมองในมุมกลับว่าเป็นหนังจีนแล้วจ้างเจสัน สตาแธมมาเล่นก็ไม่ผิด บทโจนาสของเจสัน สตาแธม นี่ก็เก่งแบบเวอร์วังมาก เก่งแบบไม่ใช่คนแล้ว โดยเฉพาะฉากไคลแมกซ์นี่ต้องร้อง โอ้วววว

ที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อน คือหนังพูดถึงเมืองไทยเยอะมาก และมาถ่ายทำในไทยด้วย ในเรื่องเขียนว่า โจนาส เทย์เลอร์ มาอยู่ในสมุทรปราการ แต่ดูในภาพน่าจะไปถ่ายที่เมืองท่องเที่ยวสักแห่งนี่ล่ะ แต่ภาพที่ออกมานี่ไม่น่าดูเอาซะเลย บรรยากาศซอมซ่อล้าหลังมาก มีพี่ปู วิทยา ปานศรีงาม ดาราไทยขาประจำในหนังฮอลลีวู้ด โผล่มาแวบนึงด้วย

บทหนังให้เครดิตว่าดัดแปลงมาจากนิยาย Meg: A Novel of Deep Terror ของสตีฟ อัลเท็น ที่ตีพิมพ์เมื่อปี 1997 แต่เนื้อหาในหนังแทบไม่มีอะไรเหมือนนิยายเลย นอกจากมีพระเอกชื่อโจนาส เทย์เลอร์ เหมือนกันเท่านั้น ถ้าแปลงซะขนาดนี้ไม่ต้องไปให้เครดิตนิยายเขาก็ได้นะ บทหนังแทบไม่มีตรรกะอะไรสมเหตุสมผลเลย สนใจเพียงแค่ว่าเขียนเส้นเรื่องอย่างไรให้สอดแทรกสถานการณ์ตื่นเต้นมาได้เรื่อย ๆ เท่านั้น ซึ่งจุดนี้ก็ถือว่าทำได้สำเร็จ หนังเดินเรื่องเร็วมาก ไม่ต้องลุ้นรอฉลามยักษ์กันนาน ออกมาโชว์โฉมตั้งแต่ต้น ๆ เรื่อง  ตัวฉลามทำได้น่ากลัว สมจริง ออกมาอาละวาดบ่อย พิษสงเยอะ มีทั้งฉากให้ลุ้น สะดุ้งตุ้งแช่ และเซอร์ไพรส์ให้เหวอกันช่วงกลางเรื่อง

พลอตค่อนข้างมาในสไตล์ Slash Film คือสร้างตัวละครมาเยอะ ๆ แล้วก็ค่อย ๆ เขียนให้กลายเป็นเหยื่อทีละคน หลาย ๆ คนก็เดาได้ล่วงหน้าว่า “ไอ้นี่….ไม่น่ารอด” และบางรายก็ตายแบบโง่ ๆ ช่วงท้ายเหมือนว่าคนเขียนคงรู้สึกว่าหนังขาดดราม่า ก็เลยใส่ฉากดราม่าเข้ามาซะหน่อยนึง ดนตรีมา โคลสอัปหน้าดาราน้ำตาไหลพราก พยายามบิลท์กันอยู่ครู่นึง แล้วก็ถูกลืมหายไป มีมาแล้วรู้สึกเกิน ๆ แบบนี้ ไม่ต้องมีก็ได้นะ

MEG นิยายต้นฉบับ

หนังได้จอน เทอร์เทิลทอบ ผู้กำกับขาเก๋ามารับหน้าที่ ถ้ามองผลงานที่ผ่านมาก็ถือว่าไม่ตรงแนวนัก เพราะจอน ถนัดมากกับหนังคอมมีดี้ หรือผจญภัยใส ๆ สไตล์ดิสนีย์ ผลงานดัง ๆ ของเขาอย่างเช่น National Treasure ทั้ง 2 ภาค , The Sorcerer’s Apprentice พอมาจับ The Meg โทนสยองก็เลยเบาบางมาก ฉากฉลามกินคนก็เลยมาแบบแวบ ๆ ตัดไปเร็ว ๆ ไม่ถึงขั้นหวาดเสียวถึงกับต้องปิดตา ชวนหญิงไปดูได้เลย มันไม่มีฉากอี๋แหยะ ไม่สยองอย่างที่คิด เพราะหนังกลัวว่าจะได้เรต R ก็เลยยั้งไว้ที่ PG-13 พอ ยังดีที่ว่าหนังอัดฉากแอ็คชั่นมาถี่ ก็เลยได้ลุ้น และตื่นตาไปกับการโจมตีของเม็กกาโลดอนแทบตลอด 2 ชั่วโมง แต่ถ้าวัดกันถึงความน่าสะพรึงของตัวฉลาม The Meg ยังทำได้ห่างชั้น Jaws เมื่อ 40 ปีก่อน แม้นั่นจะเป็นผลงานแรก ๆ ของสตีเวน สปิลเบิร์ก ด้วยซ้ำและเทคโนโลยีหุ่นและซีจีในวันนั้นก็ยังล้าหลังอยู่มาก

สรุปได้ว่า The Meg เป็นหนังที่ตอบสนองความบันเทิงได้ดีเยี่ยม อยากเห็นฉลามก็ได้เห็นแบบจุใจ ได้ลุ้น ได้สะดุ้ง มีมุกตลกสอดแทรกเป็นระยะ ดูแล้วสนุกคุ้มกับเวลาและค่าตั๋ว  แต่ห้ามคิดหาตรรกะสาระใด ๆ จากหนังเรื่องนี้ ไม่งั้นจะหงุดหงิด เพราะสุดท้ายสิ่งที่หนังไม่ได้พูดถึง คือแท้จริงแล้วมนุษย์ทุกคนในเรื่องนี่แหละคือตัวร้ายหมด ฉลามมันก็อยู่ของมันดี ๆ ลงไปรบกวนมันเองนะ พอมันหงุดหงิดก็ไปตามฆ่ามัน หนังใช้ทุนสร้างไปค่อนข้างสูง ถึง 150 ล้านเหรียญ แต่ตัวเลขขนาดนี้ ถ้าถูกใจตลาดจีนนะ กำไรเละเทะ เราได้ดู MEG , MEG3 กันอีกแน่

 

 

แสดงความคิดเห็น

Continue Reading

What The Fact

[รีวิว] Christopher Robin: กลับมาเดินตามฝันในวัยเด็กที่หายไป

Published

on

 

สนับสนุนเนื้อหาโดย

ช่วงหลังทาง Disney เองก็ดัดแปลงการ์ตูนมาทำเป็นหนัง Live Action ออกมาเรื่อย ๆ และทำออกมาได้ดีด้วย ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ Winnie the Pooh ที่ใช้ชื่อหนังอย่างเป็นทางการว่า Christopher Robin โดยได้ มาร์ค ฟอร์สเตอร์ ผู้กำกับที่เคยผ่านงานอย่าง World War Z, Monsters Ball และ Quantum of Solace มานั่งแท่นกำกับหมีพูห์เวอร์ชันคนแสดง ซึ่งใน Live Action นี้จะเน้นไปที่ชีวิตของ คริสโตเฟอร์ โรบินส์ (ยวน แม็คเกรเกอร์) ที่เติบโตกลายเป็นผู้ใหญ่ในปลายยุค 1940 ทำงานหนัก มีครอบครัว และกำลังเผชิญปัญหาในช่วง Midlife Crisis จนหลงลืมตัวตน ละเลยคนรอบข้าง และมืดบอดในการควานหาความสุขที่แท้จริง จนกระทั่งเจ้าหมีพูห์แห่งป่า 100 เอเคอร์ปรากฏตัวขึ้นกลางกรุงลอนดอน ทำให้โรบินส์ต้องหาทางพาเพื่อนเก่ากลับบ้านเดิมที่ซัสเซ็ก และจากนั้นเรื่องราวจากความทรงจำในวัยเด็กของโรบินส์ก็หวนกลับคืนมาอีกครั้ง

ต้องบอกเลยว่า Christopher Robin ในเวอร์ชัน Live Action นั้นทำออกมาได้ลงตัวดีเยี่ยมมาก ๆ เริ่มจากจุดแข็งในเรื่องของการผสมผสานตัวการ์ตูนกับตุ๊กตาของจริงในการเดินเรื่อง ซึ่งทำได้ดูสมจริง อันที่จริงต้องบอกว่าแนวทางของ Christopher Robin นั้นเดินตามสูตรเดียวกับ TED เจ้าหมีจังไรมาก ๆ เพียงแต่ต่างกันตรงที่ว่าเรื่องนี้เน้นจับไปที่ประเด็นความเป็นครอบครัวอบอุ่นเป็นหลัก ขณะเดียวกันอีกจุดแข็งที่ทำให้ตัวละครในแก๊งการ์ตูนดูมีชีวิตชีวาจับต้องได้ก็ต้องยกให้ทีมพากย์รุ่นเก๋า โดยเฉพาะ จิม คัมมิงส์ ที่ให้เสียงทั้งเป็นหมีพูห์และทิกเกอร์นั้นมีเสน่ห์เป็นเอกลักษณ์เหมือนเคย มีส่วนในการยกระดับหนังเวอร์ชันนี้ไปอีกขั้นจริง ๆ

Christopher Robin มันคือ coming of age ของคริสโตเฟอร์ โรบินส์ ในวัยผู้ใหญ่ ที่ด้วยแบ็คกราวน์ในชีวิตทำงาน ได้เปลี่ยนแปลงความคิดและการกระทำของเขาไม่ต่างจากผู้ใหญ่ในยุคอุตสาหกรรมคนหนึ่งที่เป็นมนุษย์เงินเดือน ทำงานหามรุ่งหามค่ำ จนไม่มีเวลาให้ครอบครัวคือภรรยา เอเวอร์ลิน (เฮลีย์ แอทเวลล์) และลูกสาว แมเดลิน (บรอนท์ คาร์ไมเคิล) ของเธอมากพอ โลกของโรบินส์ที่มีแต่หน้าที่และความรับผิดชอบแบกอยู่บนบ่าสองข้างของเขามาตลอด จุดเปลี่ยนอีกครั้งที่จะทำให้ชีวิตเขาเปลี่ยนไปได้ก็คือต้องมีเหตุการณ์ใหญ่ ๆ ระดับค้อนปอนด์ลงมาทุบหัว หรือฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ซึ่งนั่นก็คือ เจ้าหมีพูห์ และผองเพื่อนในวัยเด็กของเขานั่นเอง

สิ่งที่ผมชอบและรู้สึกดีกับหนังมาก ๆ เลยคือวิธีการเล่าเรื่อง ทุกวันนี้หนังหลายเรื่องที่อิงจากนิยายแฟนตาซีแล้วใช้พลอตที่ซับซ้อน เพื่อทำให้คนเห็นภาพมาก ๆ แต่มันไม่อิมแพ็คเท่ากับวิธีของ Disney ที่เดินเรื่องแบบเรียบง่าย เล่าละเอียด ลึกซึ้งและสนุกไปกับตัวหนังด้วย หนังไม่ได้ขยี้ให้บ่อน้ำตาแตกกับการรำลึกคืนวันเก่า ๆ เมื่อจะเดินไปถึงจุดนั้น มันก็จะถูกสอดแทรกด้วยความทะเล้นของตัวละคร มุกตลกและความน่ารักในเรื่องให้ความรู้สึกมันลุ่มลึกพอดี ที่สำคัญคือ เมสเซจ ของหนังที่สอดแทรกมา สามารถทำงานได้เต็มประสิทธิภาพมาก ๆ มันบอกเราเบา ๆ ว่า ไอ้ที่ผู้ใหญ่เขาทำกันอยู่น่ะ บางอย่างก็เป็นเรื่องไร้สาระและเสียเวลาทั้งนั้น การกระทำที่แลกกับเวลาอันมีค่าของชีวิตที่เราควรจะให้ความสำคัญกับคนที่เรารัก และสิ่งที่ทำให้มีความสุขโดยที่ไม่ต้องพยายาม เรากลับทำง่วนทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้ที่สุดท้ายแล้วไม่ได้มีความหมายอะไรกับชีวิตเลย หรืออีกนัยหนึ่งหนังเรื่องนี้แอบจิกกัดชีวิตในยุคอุตสาหกรรมอย่างแนบเนียน

‘บางครั้ง..การไม่ทำอะไร คือการกระทำที่ดีที่สุด’

แสดงความคิดเห็น

Continue Reading
Advertisement
Advertisement

ติดตามข่าวสาร กดไลค์เพจแบไต๋!

เรื่องร้อนแรง!