[su_heading]ด้วยหวังให้ตัวละคร เจที ลีรอย มีตัวตน – ลอรา (ลอรา เดิร์น) นักเขียนหนังสือดังเกิดความคิดสุดโต่ง จ้าง ซาวันนา (คริสเตน สจ๊วร์ต) มารับบท เจที ในชีวิตจริงเพื่อหวังพาตัวละครของเธอมาเจอโลกภายนอกจน อีวา (ไดแอน ครูเกอร์) ผู้กำกับสาวที่คลั่งในตัวเจทีขอซื้อสิทธิ์มาทำหนังจนได้ไปเปิดตัวที่เมืองคานส์ แต่ความลับไม่มีวันจีรัง เมื่อรูปของซาวันนาถูกขุดมาแพร่กระจายทั่วอินเตอร์เน็ต จนลอราและซาวันนาต้องหาทางรอดจากสถานการณ์โป๊ะแตกนี้ให้ได้ [/su_heading]
https://youtu.be/bJBDEHQrpic
เรื่องจริงสุดโต่งแบบนี้ย่อมเป็นวัตถุดิบชั้นดีให้ฮอลลีวูดนำมาสร้างหนังอยู่แล้ว เฉพาะเรื่องของ JT Leroy นี่ก็เคยมีการผลิตเฉพาะสารคดีมาแล้วถึง 3 เรื่อง แต่กระนั้น จัสติน เคลลี ผู้กำกับสายอินดีที่เคยมี King Cobra หนังเกย์สุดฮอตเข้าฉายบ้านเราเมื่อนานมาแล้ว กลับเลือกนำเสนอในมุมมองของการวิเคราะห์ ตัวตน หรือ Persona ของแต่ละตัวละคร มากกว่าจะเดินไปในทางหนังสืบสวนสอบสวน หรือ ทริลเลอร์ปนตลก ทั้งที่หนังมีวัตถุดิบที่เอื้อแค่ไหนก็ตาม
โดยตัวละครที่น่าสนใจที่สุดคงหนีไม่พ้น ลอรา ที่มีความสัมพันธ์อันซับซ้อนกับตัวละคร เจที ลีรอย ในหลายระดับ ในฐานะนักเขียน เธอคือผู้บอกเล่า “เรื่องราว” ที่ต่อมาหนังค่อยๆเฉลยว่า มันถูกหยิบจับส่วนเสี้ยวมาจากชีวิตของเธอและเพื่อนในสถานบำบัดตอนชีวิตเธอตกต่ำ ซึ่งพอเธอตัดสินใจมอบตัวตนเจที ลีรอย ให้แก่ ซาวันนา ลอราเองก็ยังปฏิบัติกับเธอไม่ต่างจากตัวละครในหนังสือ ถึงขั้นเอาเสียงของเธอสวมทับทุกครั้งที่แฟนๆของ เจที โทรมา หรือแม้แต่ในยามเผชิญหน้ากับบุคคลภายนอกร่วมกับซาวันนาก็ตาม ซึ่งนั่นทำให้ หนังที่เหมือนไม่ได้มีปมขัดแย้งใหญ่โต กลับทวีความน่าสนใจขึ้นทุกครั้งที่ตัวละคร ลอรา เริ่มเปลี่ยนไปหลังเธอสูญเสียการควบคุมสถานการณ์ของซาวันนา
ตรงกันข้ามกับซาวันนา ที่ตอนแรกตัวละครของเธอดูน่าสนใจ ตรงที่เป็นเหมือนน้องสาวของแฟนหนุ่มของลอราที่ตกกระไดพลอยโจรต้องมารับสมอ้างเป็นผู้ชาย แต่ในเมื่อหนังไม่ได้ให้ข้อมูลแวดล้อมในการตัดสินใจของ ซาวันนา มากพอ การกระทำหรือตัดสินใจของเธอแต่ละอย่างเลยดูเบาไปหมด ทั้งยังติดหล่มเรื่องโรแมนซ์ปมรักสามเศร้าที่ดูจะติดตัว ดาราสาว คริสเตน สจ๊วร์ต จาก Twilight ไม่หาย พอเธอคบกับแฟนหนุ่มผิวสี แล้วได้พบสาวที่คลั่งไคล้เจทีอย่างอีวา ก็เข้าทางหนังที่จงใจให้มีฉากอัศจรรย์ระหว่าง ซาวันนา กับ อีวา เพื่อเซอร์วิสบรรดาสมาคมภรรยา คริสเตน สจ๊วร์ต เท่านั้น จนชะตากรรมความรัก ความเจ็บปวดของตัวละครไม่อาจสัมผัสใจคนดูได้อย่างที่บทหนังควรจะเป็น
และด้วยความที่หนังแทบจะไม่มีคอนฟลิกต์แรงๆ โดยทั้งเรื่องถูกขับเคลื่อนด้วยบทสนทนาและเหตุการณ์ในสถานที่ต่างๆ สิ่งที่จะดึงคนดูได้จริงๆเลยตกอยู่ที่การแสดงของ ลอรา เดิร์น ที่ต้องบอกเลยว่า หากขาดเธอหนังคงจืดชืดและแห้งแล้งอารมณ์มากๆ ท่ามกลางพฤติกรรมชวนปวดตับของตัวละคร ลอรา เดิร์น กลับแบกหนังทั้งเรื่องได้อย่างน่าชื่นชม ตรงกันข้ามกับ คริสเตน สจ๊วร์ต ที่มุ่งขายเสน่ห์ในลุคบอยๆเท่านั้นและโชคร้ายสำหรับเธอจริงๆที่หนังก็ดันไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวของเธอได้น่าสนใจนัก และคนที่ทำให้เราเซอร์ไพรส์ไม่น้อยคือ ไดแอน ครูเกอร์ นางเอกหนังฟอร์มยักษ์อย่าง Troy ที่มาในลุคผู้กำกับสาวผมสั้น ที่กลายเป็นว่ายิ่งมีอายุเธอกลับยิ่งฮอตปรอทแตกกว่าเดิมเสียอีก
โดยรวมแล้วคงต้องบอกว่าหนังอย่าง JT LeRoy เลือกเดินสายกลางจริงๆ คือหมายถึง จะชมก็หาจุดเด่นลำบาก แต่จะด่าก็ดันหาแผลชัดๆไม่เจอ แม้หนังจะมีจุดน่าสนใจอยู่เยอะ แต่การเล่าเรื่องของมันกลับน่าสนใจน้อยกว่าเรื่องจริงเสียอีก
