Connect with us

Game Review

[รีวิวเกม] Detroit: Become Human ลงตัว สวยงาม น่าติดตามที่สุดของค่าย Quantic Dream

Detroit: Become Human

1,890 บาท
8.9

กราฟิกและการนำเสนอ

9.5/10

การควบคุม

8.0/10

เนื้อเรื่อง และการวางทางเลือก

9.0/10

ความแปลกใหม่

9.0/10

ความคุ้มค่าน่าเล่นซ้ำ

9.0/10

จุดเด่น

  • ความลงตัวที่สุดในบรรดาเกมของค่ายนี้
  • การบังคับที่ง่าย แต่ยังท้าทาย
  • กราฟฟิกสมจริง ภาพมุมกล้องแบบหนังฮอลลีวู้ด
  • เนื้อเรื่องสุดยอดผ่าน 3 ตัวละครหลัก
  • เส้นทางเลือกแตกย่อยได้เยอะมาก

จุดสังเกต

  • เนื้อเรื่อง "บาง" รูทเข้าขั้นน้ำเน่า ตรรกะอ่อน
  • กินทรัพยากรเครื่องจนพัดลมสะท้าน
  • ต้องพออ่านภาษาอังกฤษได้บ้างจึงจะสนุก
  • ถึงกราฟิกโมเดลตัวละครหลักจะเทพ แต่ส่วนอื่นก็ยังมีงานเผาให้เห็นบ้าง

ใครเป็นสายเสพเนื้อเรื่องที่มีหลากหลายทางเลือกให้ท้าทายการตัดสินใจ เพื่อพิชิตเนื้อเรื่องแบบ Best ยัน Worst Ending คงรู้จักชื่อของค่าย Quantic Dream เป็นอย่างดี โดยเฉพาะผลงานสร้างชื่อในยุคเอ็กคลูซีฟสำหรับโซนี่อย่าง Heavy Rain (2010) และ Beyond: Two Souls (2013) ที่มีให้เล่นกันถึง 2 เจนเลยทั้งเครื่องเพลย์ฯ 3 และรีมาสเตอร์ในเพลย์ฯ 4 (แล้วเพิ่งแจกฟรีเกม Heavy Rain ให้สมาชิกเพลย์สเตชั่นพลัสไปเมื่อเดือนก่อนนี่เอง)

แต่สำหรับแฟนตัวจริง น่าจะเคยเล่นกันมาตั้งแต่เกม Fahrenheit (2005) หรืออาจคุ้นอีกชื่ออย่าง Indigo Prophecy ในยุคของมัลติแพลตฟอร์ม ที่เรียกตัวเองเป็นเกมแนว Cinematic Interactive Drama Action-Adventure ซึ่งสร้างประสบการณ์สุดว้าวในยุคนั้นให้กับเกมเมอร์อย่างมาก ด้วยรูปแบบการเล่นที่เหมือนกำลังชมภาพยนตร์ผสมกับเกมเพลย์เรียกสติ ที่เรียกว่าได้ใช้ทุกปุ่มของจอย (สำหรับคอมก็ใช้ทั้งเม้าส์และคีย์บอร์ด) ได้คุ้มสุด ๆ นอกจากนั้นการสวมบทบาทของตัวละครหลากหลายที่ผู้เล่นต้องมีส่วนในการตัดสินชะตากรรม เพื่อเดินเส้นเรื่องที่วางไว้อย่างน่าตื่นเต้นก็คือเสน่ห์แบบสร้างฐานแฟนพันธุ์แท้ขึ้นมามากมายทีเดียว

สำหรับเกม Detroit: Become Human นี่ถ้าใครตามมาแต่ต้นคือเป็นโปรเจ็กต์ที่เห็นกันมาตั้งแต่ปลาย ๆ เจนของเครื่องเพลย์ 3 เลยทีเดียว และคือเกมที่สร้างความพรั่นพรึงในเรื่องของกราฟิกโมเดลตัวละครที่สุดแสนสมจริงสวยงามราวกับซีจีของภาพยนตร์ฮอลลีวู้ดทุนสร้างร้อยล้านกันเลย ทั้งนี้อาจเพราะ เดวิด เคจ หรือชื่อจริงๆคือ เดวิด เดอ กรัตโตลา ตัวผู้กำกับหลักและผู้ก่อตั้งค่าย Quantic Dream เป็นผู้ที่สนใจในงานภาพยนตร์อย่างมาก ต้องยอมรับว่านอกจากบทเกมที่เนื้อเรื่องน่าดึงดูดแล้ว เกมของค่ายนี้ยังคุณภาพสูงทั้งการใช้ดนตรีประกอบ การตัดต่อและมุมกล้องแปลกใหม่ด้วย คือมองมันเป็นหนังเลยก็ได้เลยล่ะ

แต่ด้วยเวลาการพัฒนายาวนานก็ทำเราเกือบลืมโปรเจ็กต์นี้ไปเลย จนมาปลายเจนเครื่องเพลย์ 4 เอาเนี่ยถึงได้เล่นกัน ก็สรุปแบบคร่าว ๆ ฟันธงกันตรงนี้ก่อนเลยว่า

คุ้มค่าการรอคอยมากกกกกกก นะ สำหรับสาวกน่ะ

เนื้อหาเกม และประวัติศาสตร์เมืองที่กลืนกลมคมคาย

เนื้อหาของ Detroit เป็นการบูรณาการหนังและนิยายแนวไซไฟปรัชญา ที่ยิ่งเล่นเกมไปได้กลิ่นไอแรงทั้ง Blade Runner ทั้ง I,Robot ทั้ง A.I. ทั้ง Ex Machina คือมาเยอะหลายเรื่องอ่ะ ในทางที่ดีด้วยนะ โดยเราจะค่อย ๆ เข้าใจเนื้อหาต่าง ๆ ผ่านมุมมอง หรือเส้นเรื่องของ 3 ตัวละครหลักที่ล้วนเป็นหุ่นแอนดรอยด์ทั้งสิ้น

คอนเนอร์ แอนดรอยด์สืบสวน

หนึ่งคือ คอนเนอร์ แอนดรอยด์สืบสวนที่บางคนคงได้เล่นในตอนที่เป็นเดโมไปแล้ว เขาสามารถใช้สมองอัจฉริยะในการประมวลหลักฐานและจำลองสถานการณ์ในที่เกิดเหตุเพื่อการวิเคราะห์คดี นอกจากนั้นเขายังมีหน้าที่สำคัญในการเป็นผู้เจรจากับคนร้าย หรือสืบจากศพเหยื่อโดยเฉพาะคดีที่ผู้ร้ายคือหุ่นแอนดรอยด์ด้วย ส่วนตัวผมค่อนข้างชอบตัวละครนี้ที่สุดนะ เพราะเขาอยู่ตรงกลางระหว่างมนุษย์และแอนดรอยด์ที่สุด เขาต้องพยายามเข้าใจมนุษย์เพื่อร่วมงานกัน ถึงขนาดบางครั้งก็ต้องใช้เล่ห์หลอกแอนดรอยด์ด้วยกันเพื่อบรรลุภารกิจให้ฝั่งมนุษย์ตามโปรแกรมที่ได้รับมา ในขณะเดียวกันมนุษย์ที่เขาเกี่ยวข้องก็มักแสดงความดูถูกและไม่ยอมรับเขา กลายเป็นว่าเขาแทบไม่มีพวกที่จริงใจเลยจริง ๆ การตัดสินใจของเส้นเรื่องคอนเนอร์จึงกระทบตอนจบค่อนข้างมาก เพราะโจทย์ของคอนเนอร์ส่วนตัวผมมองว่าเป็นโจทย์การตัดสินใจที่ยากมากนะ

มาร์คัส แอนดรอยด์รับใช้ของศิลปินชื่อดัง

สองคือ มาร์คัส แอนดรอยด์รับใช้ของศิลปินชื่อดัง ที่ถูกคนใส่ร้ายจนถูกนำไปทำลายทิ้ง แต่เพราะชะตาอันยิ่งใหญ่เขาฟื้นขึ้นมาและถูกชักนำให้เดินทางค้นหา เจริโต้ ดินแดนในคำเล่าลือในหมู่แอนดรอยด์ว่าเป็นสวรรค์ของเหล่าหุ่นที่เกิดความรู้คิดขึ้นมา และทีละนิดเขาก็ค่อย ๆ กลายเป็นแสงนำทางของเหล่าหุ่นต่าง ๆ ตัวละครนี้ค่อนข้างเลือกง่ายคุณสามารถขาวสุดหรือดำสุดแบบเดาชะตากรรมมันได้เลยนะ เป็นเส้นเรื่องที่ผมมองว่าน้ำเน่าสุดนะ แต่ก็นั่นล่ะเรื่องราวแบบมาร์คัสเนี่ยมันชวนให้ปลาบปลื้มไม่ใช่น้อยนะ มันคือตัวแทนของอารมณ์อุดมคติแบบเอพิกเลยล่ะ

คาร่า แอนดรอยด์รับใช้

ตัวสุดท้ายคือ คาร่า จริง ๆ ควรจะยกเธอมาพูดเป็นตัวแรกด้วยซ้ำนะ เพราะตั้งแต่เริ่มโปรเจ็กต์มาเธอถูกนำเสนอเป็นตัวหลักมาตลอด ทั้งยังเป็นสาวหนึ่งเดียวในตัวละครหลักด้วย คือเป็นดอกไม้จรรโลงใจผู้เล่นสุดเลยล่ะ  เธอเป็นแอนดรอยด์รับใช้ที่ต้องดูแล อริส เด็กหญิงลูกของเจ้านายที่ซื้อเธอมา และจับพลัดจับผลูต้องเดินทางผจญภัยไปด้วยกันเพื่อข้ามแดนไปหาเมืองที่มนุษย์และหุ่นจะอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบ คือเส้นเรื่องนี้ผูกมาเพื่อดราม่า เพื่อช็อกคนเล่น เพื่อกระแทกกระทั้นหัวใจคนดูสุด ๆ อ่ะ

แน่นอนว่าตามสไตล์ครับ ท้ายสุดทั้ง 3 ก็ต้องมาเกี่ยวพันไม่ทางตรงก็ทางอ้อม ในช่วงเหตุการณ์ขมวดเกลียวที่สุด และการตัดสินใจของแต่ละตัวละครเมื่อมาผนวกกันก็จะเกิดความเป็นไปได้มากมายนำไปสู่บทสรุปที่หลากหลายสมใจนักล่าเรื่องราว โดยส่วนตัวเกมนี้ไม่ค่อยมีเส้นเรื่องที่เปล่าประโยชน์ หรือจำเป็นต่อแก่นเรื่องน้อยแบบเส้นเรื่องอินเดียนแดงใน Beyond: Two Souls คือเกมนี้คิดมาละเอียดและกลมกล่อมเป็นเอกภาพสอดคล้องกันดีมากครับ

โดยความแยบยลและฉลาดอีกประการของตัวเกมคือมันเอามาผสานกับประวัติศาสตร์ดราม่ายุคอุตสาหกรรมใหม่ในอเมริกา อย่างที่เมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน คือประยุกต์ได้เนียนอย่างต้องกราบอ่ะ คมคายมาก ตรงนี้ขอแบ่งปันความรู้กันหน่อยเผื่อจะอินขึ้น

เรื่องราวของเมืองดีทรอยต์ ดราม่ายุคอุตสาหกรรม

คือเมืองดีทรอยต์เนี่ยในยุคอุตสาหกรรมรถยนต์อเมริกันเฟื่องฟูสักเมื่อ 80 ปีก่อน ประมาณทศวรรษ 1930 ถือเป็นเมืองแห่งโรงงานผลิตรถยนต์เลย เพราะคือฐานใหญ่ของ GM บริษัทระดับโลกของอเมริกา ความเจริญและเทคโนโลยีหลั่งไหลเข้ามามากรวมถึงคนมากมายที่มาขุดทองกันด้วย แต่ภายหลังเพราะประสบปัญหาทางการเงินในช่วงปลายทศวรรษ GM ก็เลือกกดค่าแรงและลดสวัสดิการต่าง ๆ ลง จนคนงานหรือก็คือชาวเมืองส่วนใหญ่นั่นล่ะ รู้สึกทนไม่ไหว ประท้วงก่อจลาจล เรียกว่าประธานาธิบดีรูสเวลท์ในตอนนั้นต้องส่งกองทัพเข้ามาจัดการความวุ่นวายเลยทีเดียว นักข่าวต่าง ๆ ก็จับจ้องเหตุการณ์ประวัติศาสตร์นี้ เพราะท้ายสุดมันทำให้เกิดสหภาพแรงงานขึ้นครั้งแรก ทำให้นายทุนไม่สามารถเอารัดเอาเปรียบลูกจ้างได้อีกต่อไป

ระหว่างที่เล่นนอกจากสภาพบ้านเมืองที่ถูกปล่อยทิ้งรกร้างในย่านคนจน ตัดกับภาพความเจริญสุด ๆ ของเมืองในตัวเกมแล้ว เรายังได้เห็นการแทนภาพของแอนดรอยด์กับภาพคนงานที่ถูกกดขี่ด้วย สัญญะต่าง ๆ ในฉาก แล้วการเดินเรื่องอย่างสุดแสนจะดราม่า ก็ผลักให้เรายิ่งเล่นยิ่งอินเข้าเรื่อย ๆ กับการตัดสินใจในแต่ละช่วงของตัวละคร ที่ต้องบอกว่าคนเขียนบทยกเรื่องจริงมาสวมเรื่องสมมติ แล้วตกตะกอนให้คนเกิดความคิดความเข้าใจต่อสังคมโลกได้อย่างปรัชญามากครับ โดยเฉพาะคำถามใหญ่ที่ว่า เรายอมรับหรือเคารพต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพราะอะไรกันแน่ ตรงนี้เรียกร้องให้แต่ละคนตอบไประหว่างการเดินทางตลอดเกมนี้ครับ

และถ้ากลัวจะง่วงอืดยืด บอกเลยครับเข้มข้นหลากอารมณ์ได้ตลอดเลย และที่สำคัญเกมหลอกล่อด้วยฉากปักธงที่ชวนให้คิดว่าตัวละครนั้น ๆ ต้องตายแหง ๆ อยู่ตลอดเลย จนเราเครียดมากเหมือนกันนะเพราะตัวละครบางตัวเราโคตรผูกพันมัน รักมันเลย และบางช่วงที่พอมันดราม่าจัด ๆ นี่โห บางฉากยอมกลับไปเล่นใหม่เพื่อแก้ผลลัพธ์เลยล่ะ บอกตรงนี้เลยเกมนี้มีโอกาสทำเอาตับแตกเยอะมากครับ รู้ทเส้นเรื่องที่ดีที่สุดก็ยังมีดราม่าเลยนะ

กราฟิก

มาพูดถึงด้านกราฟิกบ้าง ต้องยอมรับแบบสุดใจว่าโมเดลตัวละคร การทำเท็กเจอร์ผิว และเอฟเฟ็กต์ต่าง ๆ รวมถึงโมแค็ปสีหน้าท่าทางนี่ สมกับการพัฒนาอย่างจริงจังยาวนานมาก คือสวยสมจริงมาก ๆ จะโคลสดูใกล้ ๆ ก็ยิ่งตื่นตาในความละเอียด สีหน้านี่ก็อินเข้าใจง่ายมาก ส่วนพวกฉากนี่ก็ถือว่าได้ดีเลยครับมีความหลากหลายสภาพแวดล้อม บางฉากนี่นึกว่าเกม Resident Evil บางฉากก็นึกว่า Mission Impossible เลยนะ หลากอารมณ์ครบเครื่องมาก ถึงบางฉากจะไม่ได้ละเอียดมากนักแต่ก็ยืนพื้นบนความพอดีไม่ต่ำเกรดจนน่าเกลียด

ที่ขัดใจคงเป็นบางอย่างที่เผาแบบชัดเจนอย่างการเข้าโหมดวิเคราะห์หรือวิชั่นพิเศษของตัวละครที่เวลาหยุดนิ่ง รายละเอียดของตัวประกอบและฉากนี่ดรอปลงจนช็อกนะบางที โดยเฉพาะฉากหลัง ๆ ที่ตัวละครประกอบฉากจำนวนมาก ๆ ก็มีความทื่อและเผางานอยู่เหมือนกันราวกับใช้แรงทำทั้งเกมมาดีแล้วเริ่มเหนื่อย

และที่สั่นสะท้านหัวใจสุดคงเป็นเสียงพัดลมของตัวเครื่องที่ดังก้องไม่ต่างกับตอนเล่นเกมอย่าง God of War ฉบับล่าสุดเลยทีเดียว (ซึ่งก็อดฯปรับแต่งมาดีกว่านะในภาพรวม) ยิ่งบางช่วงที่ต้องเรนเดอร์โมเดลจำนวนมากในฉากก็มีอาการกระตุกหน่วงให้เห็นเหมือนกัน บั๊กที่ทำให้ตัวละครทำท่าแปลก ๆ หรือลอยก็มีบ้างแต่ต้องยอมรับว่าน้อยมากกก ส่วนบั๊กที่ทำให้เกมค้างจนต้องออกจากเกมก็มีเหมือนกันแต่ก็น้อยมากกกก อีกนั่นล่ะ (ผู้รีวิวเจอไป 1-2 ครั้ง ในช่วงใกล้ ๆ จบเกม)

การควบคุม

การควบคุม และความลื่นไหลของเกมเพลย์ ถ้าใครเคยเล่น Beyond: Two Souls อันนี้จะใกล้พอสมควร พัฒนาจากตอนเกม Heavy Rain ที่การคุมไม่สะดวกขั้นสุดไปเยอะมาก แต่อาจเพราะบียอนด์ใส่รายละเอียดการควบคุมไว้เยอะ ทั้งฉากแอ็กชั่นที่ค่อนข้างมาก และการควบคุมวิชั่นวิญญาณคุ้มครองเราอีก ก็จะค่อนข้างมีการใช้ปุ่มและเซ็นเซอร์ของจอยครบเครื่องกว่ามาก แต่พอมาเกมดีทรอยต์นี้เหมือนจะปรับลดลงมาให้พอดี ไม่ยากเยอะเท่าบียอนด์ฯ แต่ก็ไม่ง่ายจนขาดความท้าทาย คือใครที่เล่นบียอนด์มาแล้วคงพริ้วเลยล่ะ โดยรวมผมว่าพอดีลงตัว ลื่นไหลไม่สะดุดดีสามารถเล่นได้เพลิน ๆ โดยไม่ต้องยกจอยสั่นจอยขัดจังหวะเลย

ส่วนที่ต้องชมอีกอย่างคือความใส่ใจในรายละเอียดของการนำเสนอครับ โดยเฉพาะหน้าเมนูที่มีตัวละครแสดงรีแอ็กชั่นกับการเล่นของเราด้วยนะ คือบางทีเธอจะถามคำถามเราเกี่ยวกับประเด็นในเรื่อง หรือแสดงท่าทีต่อการตัดสินใจที่ผ่านมาของเราด้วยสีหน้าท่าทางได้ด้วย คือเจ๋งเลยอ่ะ ในตอนช่วงจบเกมยังมีกิมมิกเจ๋ง ๆ ด้วยนะ

ฟันธงคุ้มไหมถ้าจะซื้อ

และสุดท้ายก็คงขอแนะนำคนที่จะซื้อมาเล่นครับ ว่ามันคือเกมที่โคตรดีโคตรเจ๋งเลยล่ะถ้าคุณชอบเกมแนวนี้ และพอจะมีสกิลภาษาอังกฤษในระดับหนึ่ง เพราะถ้าไม่อ่าน/ฟังบทสนทนาต่าง ๆ มันจะเอาไปตอบตัดสินใจทางเลือกได้ไม่ดีและไม่อินเลย ตัวทางเลือกก็ซับซ้อนใกล้เคียงกันมากนะบางทีแบบต่างกันนิดเดียว มันคือแสดงให้เห็นว่าเกมมันรองรับความคิดของผู้เล่นไว้ครบเครื่องหลากหลายทีเดียว การไล่หาการจบหรือจุดเปลี่ยนเหตุการณ์แบบต่าง ๆ ที่เป็นได้มันจึงน่าสนใจมาก ยอมกลับไปเล่นใหม่หลายฉากเพราะความอยากรู้นี่ล่ะครับ และเกมก็เอื้อให้เราไปสำรวจเส้นทางที่ต่างไปด้วยนะ เราสามารถกลับมาเล่นแชปเตอร์เคยผ่านไปแล้วใหม่ได้ โดยเลือกได้ว่าจะเซฟผลลัพธ์ไปในแชปเตอร์อื่นด้วยหรือไม่ หรือแค่เล่นเพื่อดูความเป็นไปได้อื่นแล้วไม่เซฟไป

นอกจากนี้เกมยังเปิดให้ใช้ทริกเล็ก ๆ ในการเล่นด้วย โดยถ้าผลลัพธ์ดูไม่เป็นดั่งใจเรากดออกไปเข้าหน้าเมนู แล้วกลับเข้ามาเล่นใหม่ มันจะเริ่มที่ต้นฉากนั้นใหม่ เพราะเกมไม่ได้ทำการเซฟออโต้ทุกครั้งที่เรากดเลือกย่อย ๆ ทำให้เรากลับไปแก้ไขทางเลือกที่ไม่ชอบใหม่ได้ โดยเฉพาะพวกควิกไทม์อีเว้นท์ยาก ๆ ที่ส่งผลต่อเนื้อเรื่องนี่ได้ใช้บ่อยเลย

อ่อเกมมีระบบสะสมคะแนนไว้ใช้ปลดเนื้อหาพิเศษต่าง ๆ เช่นวิดีโอหนังสั้น คอนเซ็ปต์อาร์ต เพลงประกอบ โมเดลตัวละครในหน้าเมนูด้วย โดยคะแนนนี้ก็มาจากการเล่นของเราว่าได้ทำกิจกรรมเยอะขนาดไหน และเก็บทางแยกแต่ละอันในเส้นเรื่องได้เยอะขนาดไหนนั่นเอง กระตุ้นให้ผู้เล่นสำรวจและลองเสี่ยงเล่นในทางต่าง ๆ มากขึ้นด้วย

และถ้าคุณทั้งไม่มีสกิลภาษา ไม่ชอบเล่นเกมแนวเนื้อเรื่องแบบนี้อีก ผ่านไปเลยครับมันคือเกมดีที่คุณจะเอาไปดองและบ่นในภายหลังเท่านั้นเอง

ขอบคุณ Sony Interactive Entertainment สำหรับเกมเพื่อรีวิวนะครับ

แชร์โพสนี้

แสดงความคิดเห็น

Game Review

[Review] Just Cause 4 มหากาฬระเบิดภูเขา เผาเกมให้แหลกละเอียด !!

Published

on

Detroit: Become Human

1,890 บาท
8.9

กราฟิกและการนำเสนอ

9.5/10

การควบคุม

8.0/10

เนื้อเรื่อง และการวางทางเลือก

9.0/10

ความแปลกใหม่

9.0/10

ความคุ้มค่าน่าเล่นซ้ำ

9.0/10

จุดเด่น

  • ความลงตัวที่สุดในบรรดาเกมของค่ายนี้
  • การบังคับที่ง่าย แต่ยังท้าทาย
  • กราฟฟิกสมจริง ภาพมุมกล้องแบบหนังฮอลลีวู้ด
  • เนื้อเรื่องสุดยอดผ่าน 3 ตัวละครหลัก
  • เส้นทางเลือกแตกย่อยได้เยอะมาก

จุดสังเกต

  • เนื้อเรื่อง "บาง" รูทเข้าขั้นน้ำเน่า ตรรกะอ่อน
  • กินทรัพยากรเครื่องจนพัดลมสะท้าน
  • ต้องพออ่านภาษาอังกฤษได้บ้างจึงจะสนุก
  • ถึงกราฟิกโมเดลตัวละครหลักจะเทพ แต่ส่วนอื่นก็ยังมีงานเผาให้เห็นบ้าง

ในวงการเกม มีอยู่หลายเกมที่พยายามส่งภาคต่อออกมาเรื่อยๆ บ้างก็เพื่อหาเงิน บ้างก็เพื่อขยายฐานแฟนคลับ ในหมู่เกมเหล่านั้นล้วนแต่จะออกมาดี ตรงตามความคาดหวังของแฟนๆ และมันจะอยู่บางเกมที่เล่นขนออกภาคต่อมาเยอะ ชนิดที่ว่าไม่ได้มีใครร้องขอ แต่ก็ยังดันทุรังออกภาคต่อมาจนเล่นแทบไม่ทัน ถ้าจะพูดให้นึกภาพออก ก็คงจะเป็นเกมอย่าง Sniper Elite. Sniper Ghost Warrior 3, ซีรี่ส์ Warhammer, Far Cry และอื่นๆอีกมาก บ้างก็ออกมาดูดี บ้างก็ออกมาแย่เสียจนรับไม่ได้

Just Cause เองก็เป็นหนึ่งในนั้นครับ แต่เอาเข้าจริงแล้วภาคต่อของเกมนี้มันก็ไม่ได้แลดูเยอะหรืออะไร เพราะมันก็มีแค่ 4 ภาคเท่านั้นหากเรานับภาคล่าสุดเข้าไปด้วยแต่ปัญหาคือ ตั้งแต่ภาค 2, 3, 4 ตัวเกมมันแลดูไม่มีอะไรแปลกใหม่ที่น่าสนใจเลยนี่สิ

Just Cause เป็นเกมแนว Action Open World ระเบิดภูเขา เผากระท่อม ชนิดที่ว่าไมเคิล เบย์ และ อาหลอง ต้องยอมสยบให้ ตัวเกมวางจำหน่ายภาคแรกไปตั้งแต่ปี 2006 ก่อนที่จะออกภาคต่อตามมาในปี 2010 และภาค 3 ในปี 2015 ก่อนที่จะออกภาค 4 มาในปี 2018 หากดูกันดีๆ แล้วก็จะเห็นว่าตัวเกมภาค 4 ก็ไม่ได้มาเร็วเกินไปหรืออะไร แต่ส่วนตัวแล้วผมกลับรู้สึกว่าเกมภาค 4 มันมาเร็วเกินไป อาจจะเป็นเพราะตัวเกมภาค 3 วางจำหน่ายในช่วงเดือนธันวาคมด้วย

แต่ก่อนเราจะเข้าบทความรีวิวเกม ก่อนอื่นขอขอบคุณ Bandai Namco Entertainment Asia สำหรับตัวเกมที่ใช้รีวิวในครังนี้ด้วยครับ


Welcome to Paradise


Just Cause 4 จะเล่าเรื่องต่อจากภาค 3 หลังจากระเบิดเกาะบ้านเกิดตัวเองไปแล้ว Rico ตัวเอกของเรื่องได้มาถึงเกาะ Solis แถบอเมริกาใต้ จากที่เขาได้รู้มาว่าพ่อของเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับกองกำลังทหาร Black Hand ที่เกาะนี้ โดยเขามีหน้าที่ต้องจัดการเข้ายึดหอคอยขนาดใหญ่ที่ชื่อว่า “Project Illapa” ที่นึกภาพตามก็จะคล้ายๆกับ หอคอย Ganondorf ใน Zelda โดยตัวเกมจะเปิดอิสระให้ผู้เล่นจะทำอะไรยังไงตรงไหนก่อนก็ได้ ทำให้เกมนี้กลายเป็น Open World จริงๆ ไม่มีอะไรมาหยุดผู้เล่นจากการสำรวจได้เลยครับ

และนั้นคือทั้งหมดในส่วนของเนื้อเรื่องครับ “อ้าวเฮ้ย มีใครกันบ้างที่เข้ามาเล่น Just Cause แล้วต้องการเสพเนื้อเรื่อง นี่มันเป็นเกมแห่งการทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า การออกสำรวจโลกกว้างไม่ใช่หรอ” ผมจะถามกลับคือ นี่มันปี 2018 ไม่ใช่หรือ เกมที่มีเนื้อเรื่องดีๆ อย่างน้อยก็ยังพอมีให้ติดตาม และ Gameplay สนุกๆ สุดมันส์ ก็มีให้เห็นเยอะไป แต่สำหรับ Just Cause 4 แล้ว ผมถามตัวเองตลอดการเล่น 25 ชั่วโมงของผมว่า “เนื้อเรื่องคืออะไรวะ”

ตลอดทั้งเกม ผู้เล่นจะไม่ได้รับการเล่าเรื่องอะไรเลยทั้งสิ้นครับ Open World ตามชื่อ ไม่มีอะไรมาบังคับว่าต้องไปทำอะไรตรงไหนยังไง ไม่มีสิ่งไหนมาล็อคคุณ คุณจะออกไปตรงจุดไหนของแผนที่ หน้าที่ของผู้เล่นคือ ยึดฐานที่มั่นของศัตรูพวก Black Hand ต่างๆ ให้ได้มากที่สุด เพื่อที่จะได้ Squad และส่งออกไปควบคุมโซนต่างๆเพิ่ม

ของรางวัลจากการควบคุมโซนต่างๆ สำเร็จ ก็จะเป็นพวกอาวุธใหม่ๆ และการอัพเกรด Grappling hook ซึ่งผมจะพูดถึงมันในภายหลัง โดยในเกมจะแบ่งช่วง Event Story ใหญ่ๆ ออกเป็น 3 Event นั้นคือ Operation Thunderbarge, Operation Windwalker, และ Operation Sandstinger ครับ ก่อนที่จะถึง Event ใหญ่ครั้งสุดท้ายก่อนจบเกม Operation Illapa หลังจากที่เราสามารถยึด Project Illapa ได้

ป้าไม้เขียวขจี

โดยแต่ละ Operation ก็จะมีจุดเด่นที่แตกต่างกันออกไป โดยมีจะการแบ่งภูมิภาค และสภาพอากาศที่ถือว่าเป็นจุดเด่นของเกมภาคนี้ ใน Operation Thunderbarge เราจะได้พบเจอกับป่าไม้ ภูเขาต่างๆ โดยสภาพอากาศที่เป็นจุดเด่นก็คือ ท้องฟ้านี่แหล่ะครับ ขณะทำภารกิจในภูมิภาคนี้เราอาจจะได้เจอกับฝนตกรุนแรง ที่มีฟ้าผ่าตลอดเวลา ใครที่คิดว่าฟ้าฝ่าในเกมมันไม่น่ากลัว ผมอยากให้คิดใหม่ถ้ามาเล่นในเกมนี้ครับ เพราะมันน่ากลัวจนทำให้คุณโหลดเซฟใหม่ได้เลยล่ะ

ทุ่งนาสุดกว้างงงงง

Operation Windwalker เป็นภูมิภาคที่ผมชอบมากที่สุดในเกม ผู้เล่นจะได้เจอกับทุ่งนากว้างๆ ขับรถกินลมชมวิวไปตามทาง และหมู่บ้านขนาดเล็กๆ แต่ก็ต้องมาเจอกับฝันร้าย เมื่อสภาพอากาศในภูมิภาคนี้คือ พายุทอร์นาโดครับ ไม่ว่าจะทำภารกิจอยู่หรือไม่ ผู้เล่นอาจจะได้เจอกับพายุทอร์นาโดลูกใหญ่ ที่จะพัดทำลายอยู่อย่างที่ขวางหน้า ราวกับหนังเรื่อง Twister ผมเคยมีบางจังหวะที่กำลังต่อสู้กับพวก Black Hand อยู่ดีๆ ก็มีไอ่พายุลูกนี้โผล่เข้ามา พัดทุกๆ คนกระจุยกระจายไปไม่รู้ทิศรู้ทาง แต่ก็ยังไม่วายยิงกันต่ออยู่ดี ถือว่าสร้างความสนุกได้ดีเลยล่ะ

ถ้าไม่บอกว่า Just Cause นี่นึกว่า Forze Horizon

Operation Sandstinger คือความฝันของคนที่ชอบเดินทางในทะเลทราย หรืออยากได้บรรยากาศแบบ Wasteland ครับ ไม่ต้องเดาเลยว่าสภาพอากาศที่เป็นปัญหาในภูมิภาคนี้คือพายุทรายครับ ฟังดูแล้วมันอาจจะไม่ดูอันตรายเท่าฟ้าผ่า หรือพายุหมุน แต่ความน่ากลัวของพายุทรายคือมันทำให้เรามองอะไรไม่ค่อยจะเห็นเลย แถมยังเคลื่อนไหวช้ามากๆ บอกลาร่มกับ Wingsuit ไปได้เลย เพราะเราจะโดนพายุทรายพัดจนไม่สามารถทรงตัวได้นั้นเอง

ทำลายมันให้หมด !!

ต่อมาเรามาพูดถึง Chaos Bar กันบ้างครับ ระบบนี้หายไปในภาค 3 ย้อนกลับไปในภาค 2 มันก็ไม่มีอะไรมากนอกจากได้แต้มที่ก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร แต่ใน Just Cause 4 นี้ Chaos Bar เปรียบได้เหมือน EXP Bar ของผู้เล่นครับ เราสามารถเพิ่ม Chaos Bar ได้โดยการสร้างความโกลาหลให้เจ้าพวก Black Hand ด้วยสารพัดวิธีระเบิด เมื่อเราได้ Chaos Bar เต็มเอา เราจะสามารถส่ง Squad 1 ทีมเข้าไปเปิดแผนที่ได้ และจะได้สามารถใช้ Supply Drop ได้มากขึ้นด้วย

ในแต่ละภูมิภาคต่างๆ จะมีพวกฐานทัพของ Black Hand กระจายอยู่มาก โดยเราสามารถเข้ายึดฐานพวกนี้ได้ ของรางวัลจากการยึดสำเร็จ ก็จะเป็นพวกอาวุธชนิดพิเศษ ยานพาหนะใหม่ๆ ไล่ไปตั้งแต่รถธรรมดา ยันเครื่องบินติดอาวุธหนัก รถถังหลากชนิด หรือแม้กระทั่งรถสปอตสุดหรู สำหรับใครที่อยากขับรถกินลมชมวิว

มาพูดถึง Grappling hook กันบ้างเอาจริงๆแล้ว Just Cause มันจะเป็นเกม Action Open World ธรรมดาๆไปเลย ถ้าไม่มีสิ่งนี้ และในภาคนี้เหมือนว่าในที่สุดทีมพัฒนาก็รู้สักทีว่าสิ่งที่ผู้เล่นต้องการมากที่สุดคืออะไร และนั้นมันก็คือการ Mod Grappling Hook นั้นเองครับ

ตัวอย่างหน้าตาตอน Mod

Grappling Hook ภาคนี้มีของเล่นใหม่เพิ่มเข้ามาไม่มากครับ แต่เราสามารถปรับแต่งมันได้จนเล่นกับมันได้ทั้งวันจนลืม Mission ไปเลยทีเดียว อย่างแรกเลยคือตัวเกมจะแบ่ง Mod Slot ออกเป็น 3 ช่อง โดยที่ผู้เล่นจะ Custom ให้แต่ละช่องใช่ Mod แบบไหนก็ได้ โดย Mod ทั้งหมดจะมีอยู่ 3 แบบคือ สายสลิงธรรมดาโดยมีความสามารถในการดึงสายเข้าหากันแบบปกติ แบบที่สองคือสายสลิงที่สามารถปล่อยลูกบอลลูนได้ แบบที่สามคือสายสลิงที่สามารถติดไอ่พ่นได้

โดยเราสามารถใช้ Grappling Hook ทำ Combo กับ Mod รูปแบบต่างๆได้ตามใจไม่เกิน 10 เส้นครับ ยกตัวอย่างเช่นในตู้คอนเทนเนอร์ เราสามารถติดสายสลิง Mod ลูกบอลลูกไว้ 4 เส้น และใช้ Mod ไอพ่นไว้ 2 เส้น กลายเป็นยานพาหนะไปในตัวได้เลย เราสามารถทำการควบคุมให้ไอพ่นแรงขึ้นได้ โดยการกด F หรือเข้าไป Mod เพิ่มเติมอีกทีครับ

หรือจะเล่นสนุกแบบนี้

ยกตัวอย่างเช่นลูกบอลลูน ทีเราสามารถ Mod กำหนดมันให้ลอยได้สูงต่ำแค่ไหน ให้มันคอยบินติดตามเราไหม สามารถทำลายได้หรือไม่ และเมื่อมันระเบิด ต้องการให้มันระเบิดแรงแค่ไหน อะไรแบบนี้เป็นต้นครับ

ไนตรัสเวอร์ชั่น Homemade

เรียกได้ว่าจัดเต็มกันจริงๆ ตลอดทั้งเกมเราจะสามารถใช้เจ้า Grappling Hook กับ Mod เหล่านี่เป็นอาวุธสุดยอด ต่อกรกับพวกเฮลิคอปเตอร์ของศัตรู โดยการโยนดึงมันเข้ากับสิ่งของต่างๆ หรือสร้างของเล่นที่สนุกที่สุดในเกมได้เลย ยกตัวอย่างที่ผมชอบทำ ก็คือเอา Mod ไอพ่นมาติดท้ายรถและใช้เป็นไนตรัสที่แรงยิ่งกว่า Fast & Furious นี่แหล่ะ

หากติดเยอะไป ก็จะกลายเป็นแบบนี้


GFX


Just Cause เป็นอีกหนึ่งเกมที่โดดเด่นเรื่องกราฟิกภายในเกมครับ เกร็ดเล็กน้อย รู้หรือไม่ว่าใน Just Cause 2 ณ เวลาที่มันวางจำหน่าย ตัวเกมนั้นรองรับเพียงแค่ DirectX 10 อย่างเดียวเท่านั้นๆ ทั้งที่ในเวลานั้น DirectX 9 เป็นที่นิยมเสียมากกว่า ทำเอาใครหลายๆ คนอดเล่นเกมนี้ไปตามๆกันครับ

ใน Just Cause 3 ถือว่าเป็นการก้าวกระโดดไปอีกขั้น ด้วยการที่ตัวเกมสามารถสร้างฉากภายในเกมออกมาได้สวยงามมากๆ พร้อมกับการเล่นที่ลื่นไหล ทำให้มันเป็นเกมที่ดูดีมากๆ ในตอนนั้น หากเรานำมาเล่นตอนนี้ก็ยังคงจะพบว่ามันยังสวยไม่เปลี่ยนแปลงเลย

ถามจริง …

แต่แล้วความผิดหวังก็ต้องมาถึง Just Cause 4 คือหายนะของคำว่า Downgrade ครับ ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าตัวเกมที่ผมใช้รีวิว เป็นเวอร์ชั่น PC ที่รันในความละเอียดภาพแบบ Full โดยตั้งค่ากราฟิกไว้สูงสุดเท่าที่เกมจะปรับให้ได้ ในฉากแรกที่เกมส่งมาคือภูเขาหิมะ ซึ่งตรงนี้ตัวผมยังไม่รู้สึกอะไรมาก แต่พอเมื่อมาเจอกับฉากในป่าครั้งแรก ตรงนี้ผมถึงกับสบถคำหยาบออกมาไม่รู้กี่สิบคำ พร้อมกับสงสัยว่า “นี่มันเกมปีอะไรวะเนี่ย”

เหมือนจะสวย แต่ไม่

ตัวเกมมีปัญหาในเรื่องกราฟิกอยู่หลายจุดมากครับ เรื่องแรกเลยคือตัวเกมมีการบีบอัด Texture ออกมาแย่มาก การแสดงผลของแสงและเงาที่เหมือนทำออกมาได้ไม่ดี การลบรอยหยักภายในเกมที่ไม่รู้ว่าจะมีไว้ทำอะไร เพราะมันไม่ช่วยอะไรเลย Model ตัวละครทุกตัวภายในเกม เหมือนหลุดมาจากเกมปี 2008 ยังไม่นับเรื่องการแสดงผลของน้ำที่ห่วยมาก ทั้งๆ ที่อยู่ในเกาะแท้ๆ แต่เหมือนจับเอาน้ำมาใส่ไว้ให้รู้ว่าตรงนี้คือน้ำนะยังงั้นแหล่ะ

ขับรถเข้าใส่ Tornado คือความคิดที่ไม่ดีสักเท่าไร

ทั้งหมดนี้ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่า ถ้าเรากลับไปเล่น Just Cause 3 ก็จะเห็นได้ชัดเลยว่ากรา ฟิกในภาค 3 ทำได้ดีกว่าภาค 4 เยอะมากๆครับ ตรงนี้อาจจะเป็นเพราะเรื่องแสงสีที่มีส่วนด้วย แต่ไม่เลยสักนิด ใน Just Cause 4 มันโดน Downgrade ไปจริงๆ จากข้อมูลที่ได้มา ในเกมนี้มีการใช้ Engine ใหม่ Apex Engine ออกแบบมาเพื่อระบบ Dynamic Weather และ Physic แบบใหม่ สำหรับการใช้ Grappling Hook และ Object ภายในเกม

ซึ่งมันก็ดีครับ หากเรามองในแง่ของ Gameplay แต่ส่วนตัวผมกลับรุ้สึกว่ามันมากเกินไปหน่อยที่จะเข็นเอาเกมที่มีกราฟิกตกยุคแบบนี้มาขายในปี 2018 ปีที่ชาวเกมเมอร์พร้อมจะด่าคุณได้ทุกเมื่อ หากเกม AAA ที่มีกราฟฟิกสวยงามมาก่อน กลับโดน Downgrade ในภาคต่อของเกมที่พวกเขารัก นอกจากนั้นแล้วผมยังมองอีกว่า อาจจะเป็นเพราะด้วยการที่ตัวเกมต้องวางจำหน่ายใน Console ด้วย จึงจำเป็นต้องลดคุณภาพลง เพราะใน Just Cause 3 เวอร์ชั่น Console นั้นทำ Frame Rate ไว้ได้แย่มาก แต่เฮ้ย นี่เวอร์ชั่น PC นะ เอ็งไม่คิดจะทำอะไรหน่อยหรือไง


Performance


มาพูดถึงเรื่อง Performance และการเล่นด้วยรวมกันบ้างครับ อย่างแรกที่ผมต้องการจะพูด ก็คือการออกแบบ UI และการจัดการหน้าเมนู ที่ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่า สิ่งที่มันดีๆ อยู่แล้วในภาค 3 จะมาทำให้มันแย่ลงในภาค 4 ทำไม ตัวเกมกลับมาใช้รูปแบบดั้งเดิมของ Just Cause 2 ซึ่งบอกตามตรงว่ามันรกมากๆ

ตลอดทั้งเกมผู้เล่นต้องใช้เจ้า Comm Link โดยหน้าที่ของมันก็คือแผนที่ภายในเกม การจัดการ Mod Grappling Hook, การเรียกใช้ Supply Drop, Leaderboard Challenge ต่างๆ ที่ทำมาได้รกมากๆ แถมยังไม่สามารถซูมเข้าออกแผนที่ได้อีกด้วย นอกจากนี้หากเราพูดถึงการใช้เมาส์คีย์บอร์ดในการควบคุมเมนูต่างๆ ก็ต้องบอกว่ามันรู้สึกไม่ใช่เลยสักนิด ตัวเกมถูก Port โดยตรงมาจาก Console ล้วนๆ โดยแทนที่ปุ่มของ PC ไปก็เท่านั้น

และพูดถึงการบังคับตัวละครในเกม ยังดีที่ตัวเกมทำออกมาได้ค่อนข้างดีสำหรับการควบคุมตัวละครครับ แต่ก็แสดงให้เห็นอยู่ว่ามันออกแบบมาสำหรับชาว Console โดยเฉพาะ และยิ่งไปกว่านั้น หากเราเข้าไปใน Setting ของเกม สิ่งแรกที่จะพบเลยคือ เราไม่สามารถปรับความไวของมุมกล้องได้มากกว่า 100 ฟังดูอาจเป็นเรื่องธรรมดา แต่ผมต้องไปปรับ DPI เมาส์เพิ่มมากถึง 1800 เพื่อที่จะหันมุมกล้องได้อย่างปกติ ไม่ช้าจนเกินไป

กลับมาพูดถึงเรื่องการบังคับหน้าเมนูกันอีกครั้ง เวลาเราจะเลือกอะไร แน่นอนว่าเราต้องใช้เคอร์เซอร์เมาส์และคลิกซ้ายเพื่อเลือก หากเราต้องการกลับหน้าก่อน เป็นปกติที่เราจะกด ESC ใช่ไหมครับ แต่เกมนี้ไม่เป็นอย่างนั้น หากผู้เล่นกด ESC ก็จะออกจากหน้าเมนูโดยที่ไม่สนว่ากำลังทำอะไรอยู่กลับสู่เกมทันที หากต้องการอยากจะกลับหน้าก่อน ก็ต้องคลิกขวา เข้าใจกันง่ายๆว่า คลิกซ้าย = A คลิกขวา = B นั้นแหล่ะครับ

จากปัญหาด้านบน จริงๆมันก็อาจจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรมาก แต่สำหรับผมมันก็น่ารำคาญอยู่มากเลยทีเดียว ส่วนอีกเรื่องที่จะพูดถึง ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับระบบการเล่นครับ แต่นั้นคือเรื่อง Cutscene ภายในเกม

ภาพจาก Pre-Reader Cutscene

เชื่อหรือไม่ว่า Just Cause 4 นั้นใช้ Pre Reader Cutscene อยู่ครับ อีกครั้งที่ผมขอย้ำว่านี่มันปี 2018 นะ อะไรก็ตามที่เป็น Pre Reader ควรจะหายไปจากวงการเกมได้แล้ว แต่เกมนี้อินดี้มากๆครับ ครั้งแรกที่ผมเจอ ผมนึกว่ากำลังเล่นเกมสมัย Playstation 2 อยู่เสียอีก เพราะนอกจากจะแย่แล้ว คุณภาพที่พี่แก Reader ออกมายังห่วย มีภาพแตกให้เห็นเป็นระยะอีกด้วย ยังดีที่เราจะไม่เจอไอ่เจ้า Pre-Reader Cutscene บ่อยๆนัก

สุดท้ายเรื่องที่ผมอยากจะบ่นก็คือ การ Port ครับ อย่างที่ผมบอกไปว่ารีวิวครั้งนี้ผมเล่นในเวอร์ชั่น PC โดยปรับกราฟฟิก Setting และคุณภาพไว้ที่สูงสุดที่ Full HD สเป็คที่ผมใช้ก็คือ Ryzen 5 1600 + GTX 1070Ti + 16GB Ram ผมใช้จอ 75Hz โดยไม่เปิด Vsync สามารถเล่นได้ที่ 60-75 FPS โดยไม่นิ่งๆอยู่ที่ 75FPS ตลอดเวลาครับ

ก่อนที่จะตัดสินอะไร เรามาดูกันก่อนครับ ด้วยสเป็คคอมระดับนี้ กับกรา ฟิกแค่นี้ ผมกลับทำ FPS ได้ค่อนข้างน้อยกว่าที่ควรจะเป็นมากๆ นี่มันใช้ทรัพยากรเครื่องมากพอๆกับเกมอย่าง PUBG เลยทีเดียว และเพื่อตัดสิน ผมลองเอาตัวเกมไปต่อกับจอคอมพิวเตอร์ที่รองรับความละเอียดภาพ 1440p พอเข้าเกมก็พบว่า นี่มันดูแย่กว่า Full HD เสียอีก และยังมีการพูดถึงเกี่ยวกับการที่ตัวเกม Crash ระหว่างเล่นอยู่บ่อยๆ สำหรับคนที่ใช้การ์ดจอ Nvidia ซึ่งตรงนี้ส่วนตัวผมยังไม่เคยเจอกับตัวเองครับ


The Verdict


ตัวผมเองใช้เวลาเล่นไปประมาณ 25-30 ชั่วโมง ก่อนที่จะมารีวิวในครั้งนี้ แถมยังเป็นการเล่นแบบไม่ต่อเนื่องเสียอีก เพราะผมไม่สามารถทนกับการทำ Mission เดิมๆวนซ้ำไปมา แค่เล่นให้จบเนื้อเรื่องหลักที่มีเหมือนไม่มี ก็ถือว่าอดทนสุดๆแล้ว หากเบื่อๆ ก็ไปเกรียนชาวบ้านในเกมเล่น มีบ้างที่พยายามออกสำรวจโลกต่างๆ จะเจอกับแค่ Easter Egg ขำๆอย่างภาพด้านบนเท่านั้น

รีวิวจากผู้ใช้ Steam Mostly Negative

Just Cause 4 เปิดตัวมาด้วยราคาที่สูงมากๆ เท่ากับเกม AAA ทั่วไป 1,989.00 บาทใน Steam แต่คุณภาพที่ได้กลับไม่สมกับราคามากนัก หากคุณมีภาค 3 อยู่แล้ว ผมแนะนำให้คุณเล่นภาค 3 ต่อไป จนกว่าภาค 4 จะลดราคาเสียเถอะ ส่วนตัวผมแล้วก็คงยังเข้าไปเล่นอยู่บ้าง หากเบื่อๆ หรือหัวร้อนจากการลง Rank ใน Rainbow Six Siege ครับ

สรุปแล้ว Just Cause 4 เป็นอีกหนึ่งเกมที่น่าผิดหวังในสิ้นปี 2018 นี้อยู่มากครับ หากใครที่เป็นแฟนๆ และคาดหวังกับมัน ก็อาจจะพบกับความผิดหวังอยู่บ้าง สำหรับแฟนๆหน้าใหม่ ผมเดาว่าแค่เปิดมาเจอฉากในป่าของ Mission แรกก็น่าจะขายแผ่นทิ้งกันบ้างแล้ว แต่เอาเข้าจริงแล้ว เกมนี้ยังเป็นเกมที่สนุกอยู่มากๆครับ ด้วยการ Action แบบครบเครื่องจัดเต็ม พร้อมลุยอยู่ตลอดเวลา และของเล่นเก่าหน้าใหม่อย่าง Grappling Hook Mod ที่จะทำให้ตลอดทั้งการเล่นของคุณนั้นสนุก และหัวเราะได้เรื่อยๆเลยล่ะ

แชร์โพสนี้

แสดงความคิดเห็น

อ่านต่อ

feature

รีวิว PlayStation Classic เครื่องเกมย้อนเวลาสู่ยุค PlayStation รุ่งเรือง!

Published

on

Detroit: Become Human

1,890 บาท
8.9

กราฟิกและการนำเสนอ

9.5/10

การควบคุม

8.0/10

เนื้อเรื่อง และการวางทางเลือก

9.0/10

ความแปลกใหม่

9.0/10

ความคุ้มค่าน่าเล่นซ้ำ

9.0/10

จุดเด่น

  • ความลงตัวที่สุดในบรรดาเกมของค่ายนี้
  • การบังคับที่ง่าย แต่ยังท้าทาย
  • กราฟฟิกสมจริง ภาพมุมกล้องแบบหนังฮอลลีวู้ด
  • เนื้อเรื่องสุดยอดผ่าน 3 ตัวละครหลัก
  • เส้นทางเลือกแตกย่อยได้เยอะมาก

จุดสังเกต

  • เนื้อเรื่อง "บาง" รูทเข้าขั้นน้ำเน่า ตรรกะอ่อน
  • กินทรัพยากรเครื่องจนพัดลมสะท้าน
  • ต้องพออ่านภาษาอังกฤษได้บ้างจึงจะสนุก
  • ถึงกราฟิกโมเดลตัวละครหลักจะเทพ แต่ส่วนอื่นก็ยังมีงานเผาให้เห็นบ้าง

PlayStation Classic เครื่องเกมจิ๋วที่ย่อส่วน PlayStation รุ่นแรกลงมาให้เหลือขนาดแค่ฝ่ามือ มาพร้อม 20 เกมพร้อมเล่น ซึ่งจะวางจำหน่ายพร้อมกันทั่วโลกวันจันทร์ที่ 3 ธันวาคมนี้ (ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่ PlayStation รุ่นแรกขายเมื่อปี 1994 หรือ 24 ปีที่แล้ว) และนี่คือรีวิวเครื่อง PS Classic เวอร์ชั่นขายจริงในเมืองไทยจากแบไต๋ครับ ก็ต้องขอขอบคุณทาง Sony Thai สำหรับการอนุเคราะห์เครื่องรีวิวในครั้งนี้

กล่องของ PlayStation Classic เหมือนกล่องเวอร์ชั่นญี่ปุ่น

กล่องที่ขายในไทยนั้นดีไซน์เหมือนกล่อง PlayStation รุ่นแรกโซนญี่ปุ่น ที่ดีไซน์เป็นเอกลักษณ์เส้นๆ แบบนี้ ซึ่งจะว่าไปก็คลาสิกกว่าทางโซนอเมริกาจะเป็นภาพเครื่องเกมชัดๆ ซึ่งเครื่องนี้เราได้มาจากทาง Sony Thai โดยตรง จึงมีสติกเกอร์ภาษาไทยที่ผ่านกฎหมายไทยเรียบร้อย พร้อมขายในไทย ซึ่งด้านหลังกล่องเป็นรายชื่อเกมในเครื่องนี้ เป็นเกมโซนเดียวกับที่ขายในอเมริกา (แต่กล่องเป็นเหมือนโซนญี่ปุ่น งงม่ะ)

รายชื่อเกมใน PlayStation Classic (ข้อมูลจาก Wikipedia)

ดูรายชื่อเกมแล้วก็ใช้ได้อยู่ อย่างแอดนี่รักเกม Rayman มาก เป็นเกมแพลทฟอร์มเกมแรกๆ ในชีวิตที่เล่นจบ ด้วยความยากระดับหัวร้อนในยุคนี้ ซึ่งเอามาเล่นใหม่บน PlayStation Classic ก็ยังสนุกอยู่ดี แต่ก็น่าเสียดายที่ไม่มีเกมในใจคนไทยหลายเกม เช่น Winning 3, Harvest Moon, Castlevania, Crash Badicoot, Chocobo Racing เป็นต้น และย้ำว่าใส่แผ่นเกมหรือใส่เกมเพิ่มไม่ได้นะ (ถ้าถูกกฎหมายนะ)

ส่วน Sony เลือกเกมเข้าเครื่องยังไงบ้าง โซนี่บอกว่าใช้ความนิยมของแต่ละโซน แต่เกมดังๆ ของคนไทยอาจจะไม่ติดโผเท่าไหร่ เพราะตอนนั้นเรายังเล่นเถื่อนกันอยู่เยอะมาก คนทำเกมไม่รู้ว่าเกมตัวเองดังในไทย แต่ใน PS4 เราเล่นแท้กันจนน่าชื่นใจ มีเกมภาษาไทยออกมาเพียบเลย

ในกล่อง PlayStation Classic มีอะไรบ้าง

แกะกล่องเลย มีคู่มือภาษาไทยด้วย โซนี่ไทยเอาใจใส่ดีจริงๆ น่าสนับสนุนให้ซื้อเครื่องไทยมากๆ ตัวเครื่องเล็กนิดเดียว เหมือนของ Nintendo ที่ทำออกมาก่อนหน้านี้ แต่ก็เก็บรายละเอียดได้สมบูรณ์ พลาสติกตัวเครื่องดูดี คือเป็นได้ทั้งเครื่องเล่นเกมตัวเล็ก และของสะสมที่เอาไปตั้งโชว์ในตู้ก็สวย

ที่น่าสนใจคือให้จอย PlayStation Controller มา 2 จอย แถมหัวต่อเป็น USB สามารถเสียบใช้งานเป็นจอยสำหรับเครื่องคอมได้ด้วย ดีงามตรงนี้ ให้สายยาว 1.5 เมตรด้วย แต่เป็นจอยรุ่นแรกของ PlayStation นะ ไม่มีระบบสั่น ไม่มีก้านอนาล็อก เวลาเอาไปต่อคอมก็ต้องทำใจนิดหนึ่ง อาจจะเหมาะสำหรับเล่นเกมกระโดดๆ ข้ามหลุมมากกว่า

และที่เหมือนกันกับเครื่องของ Nintendo คือไม่มีหัวชาร์จ USB จ้า แต่ให้สาย MicroUSB และ HDMI มา ก็หาปลั้กชาร์จมือถือมาเสียบได้ หรือเสียบกับ Power Bank เล่นก็ได้ ต้องการไฟ 5V 1A เท่านั้นเอง

เล่าสเปคเครื่องนิดหนึ่ง แหม่ยังกับรีวิวมือถือ PlayStation Classic ใช้หน่วยประมวลผล MediaTek 8167a 4 แกนสมอง ความเร็ว 1.3GHz พร้อมหน่วยประมวลผลกราฟิก Power VR GE8300 มีหน่วยความจำ 16 GB และแรม 1 GB แล้วใช้ PCSX ReARMed เป็นแกนหลักในการประมวลผลเกม พูดง่ายๆ ก็ใช้ Emulator ในการรันเกมขึ้นมานั้นแหละ ซึ่งเรื่องนี้ก็มีดราม่ากันใหญ่โต แต่เราให้ความเห็นไม่เห็นจะเป็นไรเลย ใช้ Emulator ยังไงมันก็เป็นของถูกลิขสิทธิ์

เปิดเครื่อง PlayStation Classic กัน

ลองเปิดเครื่องกันเลย หลังจากเสียบไฟไปสักแป๊บ ปุ่ม Power ที่ตัวเครื่องจะเปลี่ยนเป็นสีส้ม แล้วก็กดเปิดเครื่องได้ ก็จะเปลี่ยนเป็นสีเขียว เสียงเปิดเครื่องนี่คลาสสิกจนน้ำตาไหล เครื่องก็จะบอกรายละเอียดของปุ่มต่างๆ รอบตัวเครื่อง มีปุ่ม Reset ไว้ออกจากเกม ปุ่มเปลี่ยนแผ่นเกมสำหรับเกมที่มีหลายแผ่นอย่าง Final Fantasy VII

ลองเข้าเกมดู จะเห็นว่าเกมเหมือนเล่นบนเครื่อง PlayStation แรกจริงๆ ภาพแตกยังไงก็อย่างนั้น ไม่มีการใส่ฟิลเตอร์เพิ่มความละเอียดให้เลย และไม่มีโหมดการแสดงภาพอื่นๆ เหมือนที่เครื่อง Nintendo ปรับได้ด้วย ซึ่งรีวิวเมืองนอกก็บอกว่าเกมประมาณครึ่งหนึ่งที่อยู่ในเครื่องนั้นไม่ใช่เกมโซนอเมริกา แต่เป็นเกมโซนยุโรป ทำให้แสดงผลภาพที่ PAL 50 fps เท่านั้น ไม่ใช่ NTSC 59.96 fps แต่สำหรับเราประเทศที่ใช้ระบบทีวีมาตรฐานเป็น PAL มาตลอด ก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรกับเรื่องนี้เลย เกมก็ยังเล่นแล้วลื่นไหลดีออก

และเมื่อออกจากเกม เครื่องจะจำสถานะการเล่นล่าสุดเอาไว้ ก็ย้อนกลับมาเล่นได้ แต่ไม่มี save stage หลายช่องให้เลือกสลับนะ มีแค่ช่องเดียวที่จะเซฟอัตโนมัติตอนออกจากเกมนี่แหละ แต่ก็ยังมีก็ระบบเซฟลง memory Card ตามปกติ ให้พื้นที่เซฟเกมละ 1 ตลับเลย ตลับเซฟแยกกันทุกเกม

ภาพพักหน้าจอเป็นเกมเล่นไปเล่นมาก็ไม่มี ตรงนี้แตกต่างจาก Nintendo ที่ขยันสร้างประสบการณ์ตรงนี้มากกว่า ส่วน PlayStation Classic คือทำให้เล่นได้เฉยๆ

สรุป PlayStation Classic คุ้มไหม

ก็ต้องบอกว่าคุ้มกับราคา 3,590 บาท ถ้าหารราคาเครื่องออกมาด้วย 20 เกม ก็เกมละ 180 บาทเอง ซึ่งนี่ได้จอยมาอีก 2 ตัวไว้เสียบคอมได้ด้วยนะ ที่สำคัญเครื่องนี้ Sony Thai เอาเข้ามาขายโดยตรง ก็หาซื้อได้ทั่วไปตามร้านเกม หรือ Sony Store ไม่เหมือนเครื่องของ Nintendo ที่ต้องหิ้วมาลูกเดียว

เอาเป็นว่าถ้าคุณเคยมีประสบการณ์วัยเด็ก หรือวัยรุ่นเมื่อ 20 ปีก่อนกับเครื่อง PlayStation รุ่นแรก เจ้าเครื่อง PlayStation Classic ก็เหมาะสำหรับคุณครับ (คิดว่าไถ่บาปการเล่นเถื่อนในวัยเด็กก็ได้) อาจจะไม่มีเวลาเล่น แต่แค่เห็นมันก็นึกถึงคืนวันเก่าๆ แล้ว

แชร์โพสนี้

แสดงความคิดเห็น

อ่านต่อ

Game Review

[Review] Pokemon: Let’s Go, Pikachu! / Eevee! กลับมาสู่จุดเริ่มต้นใหม่กันอีกครั้ง ฉันเลือกนาย !!

Published

on

Detroit: Become Human

1,890 บาท
8.9

กราฟิกและการนำเสนอ

9.5/10

การควบคุม

8.0/10

เนื้อเรื่อง และการวางทางเลือก

9.0/10

ความแปลกใหม่

9.0/10

ความคุ้มค่าน่าเล่นซ้ำ

9.0/10

จุดเด่น

  • ความลงตัวที่สุดในบรรดาเกมของค่ายนี้
  • การบังคับที่ง่าย แต่ยังท้าทาย
  • กราฟฟิกสมจริง ภาพมุมกล้องแบบหนังฮอลลีวู้ด
  • เนื้อเรื่องสุดยอดผ่าน 3 ตัวละครหลัก
  • เส้นทางเลือกแตกย่อยได้เยอะมาก

จุดสังเกต

  • เนื้อเรื่อง "บาง" รูทเข้าขั้นน้ำเน่า ตรรกะอ่อน
  • กินทรัพยากรเครื่องจนพัดลมสะท้าน
  • ต้องพออ่านภาษาอังกฤษได้บ้างจึงจะสนุก
  • ถึงกราฟิกโมเดลตัวละครหลักจะเทพ แต่ส่วนอื่นก็ยังมีงานเผาให้เห็นบ้าง

Pokemon หรือ Pocket Monster ซีรี่ส์การ์ตูน TV Show ชื่อดังจากญี่ปุ่นที่โด่งดังไปทั่วโลก เรื่องราวการผจญภัยระหว่างซาโตชิ กับปิกกาจูและพ้องเพื่อน หลายๆคนโตมากับการ์ตูนเรื่องนี้ และทั่วโลกไม่มีใครไม่รู้จักเจ้าปิกกาจูแน่นอน

แต่รู้หรือไม่ครับว่า แท้จริงแล้ว Pokemon ที่เรารู้จักกันมานั้นต้นตำรับมันเป็นการ์ตูนที่สร้างมาจากวิดิโอเกมนั้นเอง หลายๆ คนที่เป็นเด็กยุคนั้น หรือใครที่เคยเล่นทันภาค Pokemon Red,Blue ก็คงจะทราบกันเป็นอย่างดี แต่ถ้าว่ากันตามตรง ความโด่งดังของเวอร์ชั่นการ์ตูนทีวีนั้นมันสุดโต่งมากๆ เจ้าปิกกาจู จากตัวโปเกม่อนธรรมดาๆ ภายในเกม กลายเป็นมาเป็นมาสคอตของ Pokemon ไปเรียบร้อยแล้ว

มาถึงวันนี้ Pokemon ถ้าผมนับไม่ผิด ก็มีมาทั้งหมด 10 ภาคหลักแล้ว ทั้งนี้ยังไม่รวมภาคเสริม ภาค Remake หรือภาคอัพเกรดจากภาคหลักเดิมๆ ที่จะเพิ่มบอสใหม่ๆ โปเกม่อนใหม่ๆ และเนื้อเรื่องใหม่ในโลกเดิมครับ นอกจากนี้ก็ยังมีเกมแยกไปอีกมากมายหลายแบบ แต่วันนี้สิ่งที่ผมจะนำเสนอให้ผู้อ่านทุกท่าน ก็คือการมาของ Pokemon Let’s Go ที่ถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดีของแฟนๆ Pokemon ทั่วโลก เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ตัวเกมจะลงให้กับ Nintendo Switch สักทีครับ

ก่อนหน้านี้ Pokemon เป็นเกมที่ลงให้กับเครื่อง Console ของ Nintendo ตลอด แถมยังเป็นประเภท Portable Console หรือก็คือพวก Gameboy ทั้งหลายนั้นแหล่ะครับ มาจนถึง NDS และ 3DS มีบ้างที่แอบไปลงให้กับพวก Gamecube แต่อย่างไรก็ตาม Pokemon ภาคหลัก ไม่เคยลงให้กับ Home Console เลย และอย่างที่ผมบอกไปครับว่า นี่เป็นครั้งแรกที่ Pokemon จะลงให้กับ Home Console อย่าง Nintendo Switch ถึงแม้ว่าทางเทคนิคแล้วมันเป็น Console ลูกผสมก็เถอะ

แต่ก่อนที่เราจะพูดถึงตัวเกมกัน ต้องเข้าใจก่อนว่า Pokemon Red , Blue นั้นเป็นภาคที่วางจำหน่ายใน US 2 ปีให้หลังภาค Red, Green ที่วางขายในญี่ปุ่นไปแล้วตั้งแต่ปี 1996 ซึ่งไอ่เจ้าภาค Blue เนี่ย มันคือการนำเอาภาค Red, Green มาปรับปรุงขายใหม่ แบบเดียวกับภาค Crystal หรือ Emerald นั้นแหล่ะครับ แต่พอมาถึง US ตัวเกมตัดสินใจวางขายภาค Red, Blue แทนที่จะขายแต่ภาค Blue อย่างเดียว เพื่อที่จะคงคอนเซ็ปเดิมของเกมเอาไว้ครับ

ในภายหลังได้ออกภาค Pokemon Yellow: Special Pikachu Edition เป็นภาคที่ปรับปรุงครั้งสุดท้าย แต่รวมสิ่งที่ถูกตัดออกไปในภาคหลักกลับมา รวมไปถึงแก้บัคต่างๆ แถมยังเป็นภาคแรกที่มีเจ้าตัว ปิกกาจู เดินตามเราตลอดอีกด้วยครับ

จนมาในถึงปี 2004 Pokemon Fire Red / Leaf Green ได้วางจำหน่ายใน Game Boy Advance ตัวเกมก็ถือว่าเป็นภาค Remake ของ Red, Green อย่างเป็นทางการ เป็นภาคที่หลายๆคนชอบมาก และเป็นภาคหลักภาคสุดท้ายที่ลงให้กับเครื่อง Game Boy Advance อีกด้วยครับ

จนมาถึงในปี 2018 Pokemon: Let’s Go, Pikachu! / Eevee! เป็นภาค Remake อย่างเป็นทางการอีกครั้ง ของ Red, Blue ครับ หรือจะเรียกว่าเป็น Remake ของ Fire Red, Leaf Green อีกทีก็ได้ ในภาคนี้จุดเด่นเลยก็คือ Gameplay ที่เปลี่ยนไปบ้าง ตัวเกมยังคงอยู่ในเขต Kanto โดยจะมีโปเกม่อน Gen 1 มาครบทั้งหมด 151 ตัว แถมยังมีโปเกม่อนจาก Alolan มาแจมอีกด้วยครับ


Pikachu! I Choose You!


Pokemon: Let’s Go, Pikachu! / Eevee! เป็นเกม RPG โดยจะให้เรารับบทเป็น Trainer หนุ่ม/สาว ออกผจญภัยไปพร้อมกับโปเกม่อนคู่ใจ ออกล่าโปเกม่อนใหม่ๆ ดูแล พัฒนามาให้สู้กับ Trainer คนอื่นๆ ที่อยู่ทั่วโลก รวมไปถึงการออกล่าโปเกม่อนในตำนานอีกด้วยครับ

โดยในเกมภาคนี้ถือว่าเป็นภาคแรกที่จะบังคับให้ผู้เล่นเลือก Pokemon ตามภาคที่ตัวเองชื่อ ในบทความนี้ตัวผมเองได้ชื้อภาค Pikachu มา ตัวเกมก็จะเล่าเรื่องให้ตัวผมไปเจอกับปิกกาจูโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ด้วยโชคชะตาบางอย่างทำให้เราสองคนเหมือนเกิดมาคู่กัน ก็จะคล้ายๆ กับการ์ตูนตอนแรกนั้นแหล่ะครับ

หมายความว่านอกจากนั้นแล้ว ผมก็ไม่สามารถเลือกโปเกม่อนเริ่มต้นตัวอื่นๆ ได้เลย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่สามารถจับเจ้า 3 ตัวหลักนั้นได้ “Charmander, Bulbasaur, Squirtle” เพราะในภาคนี้พี่แกเล่นใส่ 3 ตัวหลักที่มี IV ดีๆมาให้เราฟรีๆ 3 ตัวระหว่างการดำเนินเรื่องภายในเกมเลยล่ะครับ (ไม่ต้องไปไล่ Trade อีกต่อไป)

เท่านั้นยังไม่พอ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าตัวปิกกาจูหรืออีวุย ที่มากับตัวเกมหลักนั้นมี Stats สุดโกง ชนิดที่ว่าตัวเดียวก็เอาอยู่ทั้งเกมแล้วครับ Stats สุดแสนจะขี้โกงมาก แถมยังมีท่าพิเศษต่างๆ ที่ไม่สามารถหาได้จาก TM หรือการ Uplevel เลย โดยท่าพวกนี้นอกจากจะมีความรุนแรงมากแล้ว ยังมีธาตุที่แตกต่างกันไป ทำให้ตลอดการเล่นทั้งเกมนั้นผมไม่จำเป็นต้องใช้ Pokemon ตัวอื่นๆ เลย หากไม่จำเป็นจริงๆ

ถ้าจะให้พูดถึงเนื้อเรื่อง เอาเข้าจริงแล้วสำหรับตัวผมเลย Pokemon ในช่วง Gen แรกๆ เนื้อเรื่องถือว่าไม่ค่อยมีอะไรให้ตื่นเต้น หรือน่าติดตามเท่าไรครับ ผู้เล่นจะโฟกัสไปที่การพัฒนา Pokemon เสียมากกว่า ความรู้สึกตอนเจอโปเกม่อนในตำนาน หรือพวก dialogue ต่างๆภายในเกม ก็ต้องยอมรับว่าธรรมดา ไม่มีปริศนาความติ่นเต้น หรืออะไรให้เรารู้สึกร่วมกับตัวเกมเท่าไรครับ ในภาคนี้ตัวร้ายหลักคือ Team Rocket ดั้งเดิม และเราจะได้เจอกับ James , Jessie แถมยังได้ Battle กับพวกเขาด้วย !!


Gotta Catch ‘Em All!


ก่อนหน้านี้เรื่องที่มีคนบ่นเข้ามาเยอะมากตั้งแต่เกมยังไม่วางขาย ก็คือการที่ตัวเกมตัดระบบต่อสู้กับโปเกม่อนตามฉากออกไป เหลือไว้เพียงแค่การจับแบบเดียวกับใน Pokemon GO เท่านั้น นั้นหมายความว่าต่อไปนี้เวลาเราเดินมุดหญ้า เราก็จะไม่เจอกับ Random Encounters อีกต่อไป เรียกได้ว่าตัดระบบ Random Encounters ออกจากเกมไปเลยก็ว่าได้ครับ แถมกลับกันเราจะได้เจอพวกโปเกม่อนออกมาเดินตามฉาก โดยเราเลือกที่จะเข้าไปหาตัวไหนก็ได้ ซึ่งเอาเข้าจริงแล้วผมกลับชอบระบบใหม่นี้มากๆ ครับ

สำหรับใครที่คิดว่าแล้วจะเก็บเลเวลโปเกม่อนยังไง ก็จับโปเกม่อนไปเรื่อยๆ นั้นแหล่ะครับ โดย EXP ที่ได้หลังจากจับสำเร็จ จะถูกแบ่งไปให้โปเกม่อนทุกๆ ตัวในปาร์ตี้ของเรา โดยเราสามารถจับได้เรื่อยๆ ตามที่ต้องการ ไม่ต้องกลัวว่าจะเต็ม เพราะในภาคนี้พี่แกเล่นยกเอา Pokemon Box มาไว้ในช่องเก็บของ โดยที่เราสามารถเลือกสลับสับเปลี่ยนโปเกม่อนในปาร์ตี้เราตอนไหนก็ได้ครับ

ตรงนี้ก็จะคล้ายๆกับ Pokemon GO ครับ ในภาคนี้ถือว่าเป็นภาคแรกใน Console ที่ตัวเกมเอาระบบ CP เข้ามาวัดความสามารถของโปเกม่อนตัวนั้นๆ เมื่อเราเดินเข้าไปหาโปเกม่อนที่เราต้องการ สิ่งที่ต้องทำก็คือโยนโปเกบอลใส่มันนั้นแหล่ะครับ แต่ด้วยการที่มันมาอยู่ในเครื่องเกมอย่าง Nintendo Switch แถมยังเป็นเกมของ Nintendo อีก การที่จะให้เรากดปุ่มเดียวเพื่อจับ มันก็อาจจะธรรมดาไปหน่อย

ในเกมนี้จะมีโหมดการเล่นอยู่ 3 แบบ อย่างแรกเลยคือการเล่นแบบต่อ Dock ปกติ และใช้ Joy Con อันเดียวในการบังคับตัวเกมทั้งหมด ขณะจับโปเกม่อนก็ทำได้ง่ายๆโดยการเล็งที่หน้าจอและขว้างออกไป (ไม่ใช่ขว้าง Joy Con นะเออ)  แบบที่ 2 คือการใช้ Pokeball Plus วิธีการเล่นก็เหมือนแบบแรกครับ แต่จะมีลูกเล่นอย่างอื่นที่ผมจะอธิบายในภายหลัง

แบบที่ 3 คือการเล่นแบบ Portable Mode โดยโหมดนี้สำหรับการนำเครื่องออกมาเล่นนอก Dock การบังคับทุกอย่างก็จะเปลี่ยนจากการบังคับโดยใช้ Joy Con อันเดียวเป็นสองอัน เวลาจับ Pokemon ก็จะเปลี่ยนจากการเล็ง Joy Con ไปที่หน้าจอ เป็นการหันตัวเครื่องไปให้ตรงกับโปเกม่อนโดยใช้ระบบ Motion Tracking ช่วยเหลือ หรือใช้อนาล็อคจากนั้นค่อยกดปุ่ม A เพื่อขว้างบอลออกไปครับ

การจับโปเกม่อนในภาคนี้ก็แทบจะยกระบบมาจาก Pokemon GO ทั้งหมดเลย เราสามารถใช้ Berry ชนิดต่างๆ เพื่อช่วยให้การจับง่ายขึ้น หรือช่วยให้โปเกม่อนตัวนั้นๆใจเย็นลง และขว้างบอลไปให้ถูกจังหวะพอดีกับเขตวงกลมเพื่อเพิ่มให้โอกาสจับติดสูงขึ้นครับ


Pokemon Battle


ส่วนอีกหนึ่งวิธีที่สามารถเก็บเลเวลให้โปเกม่อนของเราได้ ก็คือการต่อสู้กับ Trainer คนอื่นๆ ตามฉากครับ และผมขอบอกเลยว่า “แมร่งโคตรเยอะ” คือถ้าใครที่คิดว่า Pokemon ภาคนี้คงเป็นเกม Casual ทั่วๆ ไป ผมอยากจะบอกว่าคุณคิดผิดครับ เพราะมันมีฉาก Battle เยอะกว่าภาคหลักอีก Trainer พวกนี้มีเยอะแถบจะทุกหัวมุมของฉาก ถ้าเราต่อสู้โดยที่ไม่มีเจ้าปิกกาจู หรือ อีวุยที่มากับตัวเกมหลัก บอกเลยว่ามีเหนื่อยแน่ๆครับ

มาพูดถึงฉาก Battle กันบ้าง เอาเข้าจริงมันก็ไม่มีอะไรต้องให้พูดถึงสักเท่าไรครับ เพราะมันก็คือการต่อสู้แบบเดิมๆตั้งแต่ภาคแรกที่เรารู้จักกันนั้นแหล่ะ แต่สำหรับคนที่ไม่เคยเล่น ก็ต้องบอกว่าตัวเกมคือ Turn Base RPG ทั่วๆไป ที่พลัดกันเลือกคำสั่งให้โปเกม่อนของเรา จุดเด่นที่สุดของเกมนี้เลยก็น่าจะเป็นระบบ Type นี่แหล่ะครับ โดยโปเกม่อนแต่ละตัวจะมี Type ต่างกันไปโดยแต่ละตัวก็จะมีการแพ้ทางกัน เช่น ไฟแพ้น้ำ น้ำแพ้ไฟฟ้า ไฟ้าแพ้ดิน อะไรพวกนี้ครับ Key หลักๆ เลยก็คือการจัดทีม ให้เตรียมพร้อมกับทุกสถานการณ์นั้นเอง

น่ารักกก

และด้วยการที่ภาคหลักเป็นปิกกาจู และ อีวุย ตัวเกมก็เลยได้เพิ่มระบบใหม่เข้ามาในเกม นั้นก็คือ การเล่นกับโปเกม่อนตัวนั้นๆครับ ในบทความนี้ผมได้เล่นภาคปิกกาจู เมื่อเรากดเปิดเมนูมาก็จะเจอกับตัวเลือก Play With Pikachu เลยครับ โดยตรงนี้เราสามารถเปลี่ยนชื่อ Pikachu เป็นชื่ออื่นได้ และชื่อเมนูก็จะเปลี่ยนไปด้วย

โดยในโหมดเล่นการเล่นนั้น เราสามารถ ลูบๆตามตัว แกล้งเล่น ให้กินลูก Berry หรือทำได้แม้กระทั่งเปลี่ยนทรงผมให้ปิกกาจู ต้องบอกว่ามันน่ารักมากๆ เล่นกันได้ทั้งวัน จะมีบางครั้งที่เจ้าปิกกาจูจะไปเก็บ item มาให้เราด้วย แต่ผมก็ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าระบบนี้มีไปเพื่ออะไรนอกจากความน่ารักของโปเกม่อนที่เราเลือกมาครับ

อีกเรื่องหนึ่งที่ถือว่าเป็นระบบใหม่ของภาคนี้ ก็คือการจงรักภักดีของโปเกม่อนตามภาคที่เราเลือกครับ เช่นในบางครั้งหากปิกกาจูของเราติดสถานะ มันก็จะจัดการเคลียร์สถานะให้เราเลยทันที หรือมีบางครั้งที่โดนท่าโจมตี Super Effective แบบ One hit down แต่เจ้าปิกกาจูก็จะไม่ยอมตาย และเหลือเอาไว้ 1 HP ครับ จะมีบางครั้งที่ถึงแม้ว่าจะเหลือเพียง 1 HP และโดนท่า super effective เข้าไปอีก มันก็ยังคงไม่ยอมตาย และยังยืนอยู่ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่อยากให้เราผิดหวังนั้นเอง (อะไรจะขนาดนั้น)

ในตอนแรกผมคิดว่า ไอ่ระบบนี้น่าจะขึ้นอยู่กับว่าเราเล่นกับปิกกาจูของเราบ่อยแค่ไหน และเป็นการเพิ่มค่าความสัมพันธ์ไปเรื่อยๆ แต่ผมก็ต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ เมื่อตอนที่ผมไปจับเจ้าอีวุยมาในปาร์ตี้ และก็พบว่าอีวุยเองก็มีความสามารถแบบนี้เหมือนกัน เท่ากับว่าในเกมนี้ทั้งปิกกาจู และ อีวุยจะมีความสามารถจงรักภักดีต่อเรา แค่ 2 ตัวนี้ นั้นเอง

นั้นก็ยังทิ้งคำถามไว้ว่าแล้วไอ่ระบบ Play With Pikachu/Eevee มันมีผลอะไรต่อการจงรักภักดีไหม อันนี้ผมก็ตอบไม่ได้เลยจริงๆ ครับ ล่าสุดผมได้ลองสร้าง Account ใหม่เพื่อไปลองเล่นเกมแบบไม่สนใจระบบ Play With เลยก็พบว่าเจ้าปิกกาจูของผมก็ยังมีความจงรักภักดีแบบใน Account เดิมของตัวเองเป๊ะเลย เพราะฉะนั้นก็อาจจะยืนยันได้ว่าระบบ Play With มีไว้เพื่อความสนุก และความน่ารักเท่านั้นครับ

ต่อมา อีกสิ่งหนึ่งที่ผมจะพูดถึงก็คือระบบ HMs ครับ ในเกม Pokemon ภาคหลักต่างๆ เราสามารถใช้ HMs เรียนรู้ท่าพิเศษกับโปเกม่อนของเราได้ครับ โดยท่าพวกนี้ก็จะเป็นการตัดต้นไม้ การดันหิน หรือการโต้คลื่น โดยมันจะมีความจำเป็นต่อการดำเนินเรื่อง หรือการออกล่าดันเจี้ยนใหม่ๆภายในเกมเป็นอย่างมาก แน่นอนว่าการใช้ HMs พวกนี้ก็มีเงื่อนไขเช่นกัน ยกตัวอย่างการตัดไม้ เราต้องเรียนให้โปเกม่อนชนิดพืชเท่านั้น การโต้คลื่นก็ต้องใช้โปเกม่อนชนิดน้ำเช่นกัน

แต่ใน Pokemon Let’s Go นั้นได้ฉีกทุกกฎเกณฑ์ไปเลยครับ เพราะตัวเกมได้ตัดเอา HMs ออกจากเกมไปเลย ไม่ว่าจะเป็นการตัด การโต้คลื่น การบิน หรืออะไรก็แล้วแต่ สามารถทำได้โดยให้ปิกกาจู หรือ อีวุยของเราเรียนรู้ท่าพวกนี้ เรียกว่า Secret Technique ผ่านการคุยกับ NPC ภายในเกม โดยจะไม่เกี่ยวกับ Move Set ที่จำกัดเอาไว้ 4 ท่าต่อ 1 ตัว เท่ากับว่าโปเกม่อนตัวเดียว สามารถทำได้ทุกอย่าง และไม่กระทบกับการต่อสู้อีกด้วยครับ

รูปนี่สปอยล์ไหมเนี่ย

นอกจากนี้ถือว่าเป็นครั้งแรกของซีรี่ส์ ที่ตัวเกมรองรับการเล่นแบบ Coop 2 คนในเครื่องเดียวกันครับ แน่นอนว่าก็ต้องแบ่ง Joy Con กันคนละอัน ถ้าเล่นใน Portable Mode ก็สามารถเล่นสองคนได้เช่นกัน (แต่ก็ต้องหาที่วางตัวเครื่องเองนะ) ระบบนี้ผมถือว่าเป็นเรื่องดีที่ตัวเกมได้ให้ความสนใจของการเล่นด้วยกันมากขึ้น วิธีการก็ง่ายๆ เพียงแค่เขย่า Joy Con อันที่สอง ก็สามารถเล่น 2 คนได้แล้ว ผู้เล่นคนที่ 2 สามารถเข้ามาร่วมได้ตลอดเวลาตอนไหนก็ได้ในเกม และไม่มีผลต่อเนื้อเรื่องหลักครับ

การเล่น Coop กันนั้นก็จะทำได้แทบจะทุกอย่างในเกม ตั้งแต่การจับโปเกม่อน ที่จะทำให้เราจับได้ง่ายขึ้นมากหากใช้ผู้เล่น 2 คนช่วยกันจับ วิธีการปาโปเกบอลไปให้โดนพร้อมๆกัน ก็จะเกิด Synchronize Throw ที่ประสานโปเกบอลเป็นหนึ่งเดียว แถมยังได้ EXP หลังจากจับเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมอีกด้วย

บอกเลยว่า โกงมาก

นอกจากนี้ก็ยังสามารถทำการ Battle ร่วมกันได้อีกด้วยครับ นั้นหมายความว่าเราสามารถขี้โกง Gym Leader หรือ Trainer คนอื่นๆได้โดยใช้วิธี 2 รุม 1 อย่างกับเปิด Easy Mode กันเลยทีเดียว โดยผู้เล่นคนที่ 2 จะใช้โปเกม่อนร่วมกันในปาร์ตี้ของเรา และยังสามารถใช้ Item ต่างๆ ได้อีกด้วย ที่น่าเสียดายคือเราไม่สามารถ Battle กันเองได้ครับ


GO Park


เป็นอีกหนึ่งฟีเจอร์ที่ทำให้ผู้เล่น Pokemon GO อยากจะเล่นเกมนี้เลยล่ะครับ ในระบบนี้เราสามารถย้ายเอาโปเกม่อนของเราที่อยู่ในเกม Pokemon GO มาไว้ใน Pokemon Let’s Go ได้ผ่านการ Link Trade ครับ แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกตัวที่จะสามารถย้ายเข้ามาในเกมได้ ใน Pokemon GO นั้นตอนนี้มีโปเกม่อนมากถึง Gen 4 แล้ว แต่ใน Let’s Go นั้นอยู่ในเขต Kanto หรือ Gen 1 เท่านั้น แต่เราสามารถ Trade โปเกม่อนจาก Alola ที่จะนับจากว่าเป็น Gen 7 มาได้บางตัวครับ เช่น Muk, Rattata, Exeggutor, Sandslash ที่มีอยู่แล้วใน Gen 1 นั้นเอง

พอพูดถึงเรื่องการ Trade แล้ว ใน Pokemon Let’s Go นั้น เราสามารถเอาโปเกม่อนของเราไป Trade กับ NPC ตามเมืองต่างๆได้อีกด้วยครับ แต่ถึงแบบนั้นก็ไม่ใช่การ Trade แบบทั่วๆไป แต่เป็นการนำเอาโปเกม่อนดั้งเดิมไปแลกเปลี่ยนให้กลายเป็นโปเกม่อนจาก Alola อย่างที่ผมบอกไปข้างต้นครับ ยกตัวอย่างเช่น Sandslash ของ Kanto เป็นประเภท ดิน แต่ Sandslash ของ Alola กลับเป็นประเภท เหล็ก น้ำแข็ง แถมยังมี NPC จาก Alola ให้เราได้ Battle กันอีกด้วย

ใน Pokemon Let’s Go นั้นตัวเกมได้ตัดเอา Safari Zone ออกจากเกมไปเลยครับ แน่นอนว่ามันถูกแทนที่ด้วย GO Park นี่แหล่ะ นอกจากนั้นตู้ slot ก็ถูกถอดออกไปจากเกม เนื่องด้วยเหตุผลเกี่ยวกับการจัดเรทของตัวเกมครับ แต่ถ้าใครที่ต้องการอยากจะได้โปเกม่อน Polygon ก็ไม่ต้องห่วง เพราะในภาคนี้มีให้จับแบบง่ายๆเลยด้วย


Welcome to Kanto


ถ้าพูดถึง Graphics ใน Pokemon Let’s Go ส่วนตัวผมบอกตามตรงว่ารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย อาจจะเป็นเพราะว่าตัวผมเองคาดหวังเยอะเกินไป เนื่องจากว่าการที่เกมมาลงให้กับเครื่องอย่าง Nintedo Switch ที่สามารถรองรับเกมระดับ Skyrim, Wolfenstein ได้ ถ้า Pokemon เองจะมีกราฟฟิกที่สวยงามในรูปแบบของ Anime Style บ้างก็คงจะดี

แต่เอาเข้าจริงๆแล้ว ใน Pokemon Let’s Go เองนั้นก็ทำออกมาได้ดีมากๆ เลยทีเดียวครับ เอาแค่เรื่องแรกเลยก็คือ ในที่สุด Pokemon ก็ได้มาสัมผัสโลกของ Full HD กันจริงๆจังๆสักที บอกลากับภาพแตกๆ หรือรอยหยักตามตัวโปเกม่อนไปได้เลย เพราะงานนี้ทีมงานจัดเต็มเรื่องเก็บรายละเอียดเป็นอย่างดีทีเดียว นอกจากนี้ในด้านของแสง สี และเอฟเฟคต่างๆ ก็ทำออกมาได้ยอดเยี่ยม

แต่ถึงแบบนั้นตัวเกมกลับไม่ได้มอบความรู้สึก “ว้าว” สักเท่าไรครับ ตรงนี้มันแตกต่างกับตอนที่ผมเล่นภาค Alpha Sapphire ใน 3DS ทั้งๆที่มันก็เป็นภาค Remake เหมือนกัน แต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกว้าวมากกว่าในภาค Let’s Go ตรงนี้อาจจะเป็นเพราะว่าในเขต Kanto นั้นเดิมทีมันก็ไม่ค่อยมีอะไรให้น่าสนใจอยู่แล้ว เรียกได้ว่าของเก่ายังไง ของใหม่ก็อย่างนั้น แต่แค่ออกมาเป็น 3D เท่านั้นครับ

แล้วสรุปถ้าตัดสินเลยว่ากราฟฟิกใน Pokemon Let’s Go เนี่ยมันออกมาดีไหม ก็ต้องตอบว่าดีมากๆ ครับ แต่มันอาจจะดูไม่น่าตื่นเต้นสักเท่าไร ทั้งๆที่เป็นครั้งแรกที่ Pokemon ได้ออกมาดูโลก Full HD แล้วแท้ๆ หากผู้เล่นยังจำได้ ในภาค Sun, Moon กลับทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นมากกว่า อาจจะเป็นเพราะว่าการออกแบบฉาก และการเปลี่ยนมาใช้รูปแบบตัวละครที่โตขึ้นนั้นล่ะครับ ที่ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นมากกว่าเดิมๆ


Let’s Go Buy it


Pokemon Let’s Go ยังคงคอนเซ็ปเดิมเอาไว้ไม่เปลี่ยนแปลง เอาเข้าจริงกับระบบ Random Encounters ที่หายไป แฟนๆหลายคนอาจจะคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่ดี แต่เอาเข้าจริงแล้วผมกลับคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดีมากๆ หลังจากที่ได้เล่นครับ การ Battle ก็ยังคงอยู่ต่อไปไม่ได้หายไปไหน แต่เราสามารถ Battle กับพวก Trainer ได้เท่านั้นเอง

ถ้าหากจะพูดถึงพวก Legendary หรือโปเกม่อนในตำนาน ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะสามารถเดิมเข้าไป แล้วก็โยน Master Ball ใส่ได้ง่ายๆนะครับ แน่นอนว่าก็ต้องมีสู้กันก่อนถึงจะจับได้เช่นกัน นอกจากนี้ก็จะมีโปเกม่อนบางตัวที่เมื่อเราเข้าไปหามันแล้ว เราจะต้องสู้ให้ชนะมันก่อนถึงจะจับได้ครับ

นอกจากนั้นแล้วการเก็บเลเวลของโปเกม่อนในทีมก็ได้รับการปรับปรุงใหม่ ทำให้เราเก็บเลเวลได้ง่ายขึ้นมากๆ เพราะการจับโปเกม่อน 1 ตัว ก็มอบ EXP ให้กับทั้งทีมแบบไม่หารกันเลยทีเดียว เช่นถ้าได้ 1500 EXP ทั้งทีมก็จะได้ตัวละ 1500 EXP นั้นแหล่ะครับ ตรงนี้หลายๆคนอาจจะคิดว่ามันง่ายไปหน่อยไหม แต่สำหรับผมกลับมองว่ามันสะดวกขึ้นเยอะเลยนะ ทำให้เราประหยัดเวลาเล่นไปเยอะมาก

พูดถึงเรื่อง End Game Content กันบ้าง แน่นอนว่าหลังจากจบ Pokemon League แล้ว ก็เท่ากับว่าเกมที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้น ตัวเกมจะมีเนื้อเรื่องใหม่หลังจบเกมเข้ามา รวมไปถึงมีโปเกม่อนลับให้จับ และการมาของ Trainer ปริศนา แต่อย่างที่ผมบอกไปครับว่าการ Remake ครั้งนี้มันแทบจะยกทั้งต้นฉบับมาหมดเลย เพราะฉะนั้นใครที่อยากจะได้เจออะไรใหม่ๆ แบบที่ Alpha Sapphire เคยทำ ก็คงหาไม่ได้ในภาคนี้นะครับ


Pokemon Let’s Go เป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดีของซีรี่ส์ Pokemon ครับ Nintendo เคยออกมาพูดว่ากำลังพัฒนาภาคใหม่ ที่จะนับเป็น Gen 8 แท้จริง สำหรับ Nintedo Switch อยู่ เพราะฉะนั้นใครที่คิดถึง หรือไม่เคยสัมผัส Pokemon มาก่อนเลย ภาคนี้จึงเป็นคำตอบที่ดีมากๆครับ ผมใช้เวลาเล่นไปทั้งหมด 40 ชั่วโมง โดยที่เข้าถึงทุก Content ของตัวเกม ก็ถือว่ายังน้อยไปนิดหน่อย แต่เชื่อผมเถอะ แค่เข้าเกมไปเล่นกับ Pikachu, Eevee มันก็คุ้มกับราคาแล้ว

ทิ้งท้ายไว้สำหรับคนที่สงสัย สุดท้ายแล้วในภาค Remake นั้น Mew ก็ไม่ได้อยู่ใต้รถบรรทุกอยู่ดี มีแต่ก็ Item Revive เท่านั้นครับ …

แชร์โพสนี้

แสดงความคิดเห็น

อ่านต่อ
Advertisement
Advertisement

ติดตามข่าวสาร กดไลค์เพจแบไต๋!

เรื่องร้อนแรง!