05/01/2019
เคยสงสัยเหมือนผมบ้างไหมครับว่า ทำไมเวลาเรานึกถึงแจ๊ซ เรามักนึกถึงศิลปินและงานเพลงในอดีต ที่มีอายุอย่างน้อยไม่ต่ำกว่า 50 ปี สำหรับหลายคนมันคือช่วงเวลาก่อนที่จะลืมตามาดูโลกเสียอีก แต่เรากลับรู้สึกถวิลหา ชื่นชม เสพย์สมกับสุ้มเสียงสำเนียงเหล่านั้นได้อย่างเพลิดเพลินใจ โดยน้อยคนนักจะรู้จักกับศิลปินแจ๊ซรุ่นใหม่ในยุคปัจจุบัน บางทีแจ๊ซก็อาจจะเหมือนกับไวน์ดีๆก็ได้ ที่ยิ่งบ่มไว้นานเท่าไหร่รสชาติของมันก็ยิ่งกลมกล่อมละมุนลิ้นมากเท่านั้น เป็นรสฝาดๆเหมือนรสชาติของชีวิตที่ผ่านอะไรมานักต่อนัก ผมว่าเพลงแจ๊ซก็เป็นเช่นนี้ล่ะ ยิ่งเก่า ยิ่งเก๋า “คลาสสิค” ฟังเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกว่ามันเก่าล้าสมัยเลย ในวันนี้ปี…